ิ่วหันไปมอง เห็นเพียงลูกศรคมพุ่งมาทางเธอเสียงดัง เบี่ยงตัวเล็กน้อยก็ไม่อาจหลบได้ สองขาจึงหนีบตัวม้าพลางเอนกายนอนลงบนหลังม้า นอนหงายหลบลูกศรที่โจมตีมาทางเธอได้อย่างสวยงาม
“ฟิ้ว!”
ลูกศรคมยิงผ่านเหนือร่างของเธอไป พุ่งเข้าใส่ต้นไม้ที่อยู่ไกลๆ หัวลูกศรฝังลึกเข้าไปด้านใน ขนนกตรงหางของลูกศรยังสั่นไหวอยู่เบาๆ
สองขาของเฟิ่งจิ่วออกแรงหนีบท้องม้าลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง จากนั้นจึงมองรัชทายาทชื่อสุ่ยตรงหน้า แววตาเยียบเย็นเล็กน้อย
“ขอโทษด้วยจริงๆ ข้าไม่ระวังเห็นเจ้าเป็นเหยื่อไปเสียได้” รัชทายาทชื่อสุ่ยเอ่ยอย่างไม่จริงใจ ยื่นคันศรในมือให้ทหารอารักขาข้างๆ แล้วขี่ม้าออกมาจากในป่า
ฮุยหลางจ้องกลุ่มคนที่ขี่ม้าออกมา ดวงตาฉายแววโมโห ก่อนจะเอ่ยเหน็บแนมอย่างไม่เกรงใจทันใด “คนตัวใหญ่เพียงนี้ ไม่คิดว่ารัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยจะตาลายเห็นเป็นเหยื่อไปได้ คนไม่รู้เรื่องจะนึกเอาได้ว่ารัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยอายุมากแล้ว!”
สวรรค์รู้ว่าภาพที่เขาเห็นเมื่อครู่ทำให้เขาตกใจจนหัวใจแทบจะกระเด็นออกมาแล้ว ภายใต้การคุ้มกันของเขา หากภูตหมอเกิดเรื่องอะไรขึ้น เช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องมีชีวิตต่อแล้ว
สายตาโกรธเคืองของเขากวาดมองพวกของรัชทายาทชื่อสุ่ยที่เดินออกมา ไม่ระวังเห็นคนเป็นเหยื่ออะไรกัน? ชัดเจนว่าฝ่ายนั้นตั้งใจ!
………………………………………………….
