มองนางอย่างยั่วยุ
กล้ามาคิดถึงผู้ชายของเธอ ไม่ลงมือกำจัดนางทันทีก็นับว่าดีแล้ว
“ข้าอยากกินเนื้อหมูป่าย่าง พวกเราไปล่าหมูป่าเถอะ! คืนนี้มาย่างกินกัน” เธอมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆ กันพลางยิ้มแย้มเสนอ ลืมสิ้นว่ายามนี้ตนเองยังใช้ตัวตนของเด็กรับใช้
“ได้สิ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบรับ แล้วจึงฟาดแส้ม้าเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าเข้าไปในป่า
เห็นเช่นนี้ พวกของเฟิ่งจิ่วก็ตามหลังไป องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยจนปัญญา ได้แค่เก็บกดความขุ่นเคืองใจไว้และตามไปด้วย นางไม่เชื่อว่ารัชทายาทแห่งเซวียนหยวนจะไม่หลงใหลในความงามของนาง! บุรุษล้วนให้ความสนใจรูปลักษณ์ ไม่มีบุรุษคนไหนไม่ฝักใฝ่ในกาม นางไม่เชื่อว่าตนจะจับเขาไม่ได้!
เมื่อค่อยๆ มุ่งหน้าไปข้างใน ก็เห็นสัตว์ร้ายมากขึ้นทุกที บางตัวถึงขั้นกระโจนเข้ามาจู่โจมในระหว่างที่พวกเขาไม่ทันได้ยิงศรในมือออกไป สองสามชั่วยามต่อมา ไม่ว่ารัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยหรือพวกเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็ล้วนล่าสัตว์มาได้ไม่น้อย
ขี่ม้าวนในป่าสองสามชั่วยาม เฟิ่งจิ่วก็นั่งจนเมื่อยแล้ว เธอเห็นพวกเขายังมุ่งหน้าไปอย่างสนใจยิ่ง จึงชะลอความเร็วคิดจะหาที่นั่งพักผ่อน ขณะกำลังคิด เสียงลมพัดพร้อมไอพลังรุนแรงก็พลันพุ่งมาทางเธอ
ข้างกายเธอมีแค่ฮุยหลางคนเดียว เพียงแต่ยามนี้ฮุยหลางอยู่ห่างจากเธอไปไกลเกือบครึ่งจั้ง เมื่อเขาได้ยินเสียงลมพัดและหันไปมองก็ตกใจทันที รีบกล่าวเตือนว่า
“ระวัง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เฟิ่งจ
