เดินหน้าไม่หยุดเช่นนี้ หนังหน้าหนาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ทหารอารักขาพลิกตัวลงจากม้าและเร่งฝีเท้าเข้าไป แบกกวางด่างออกมาเก็บเข้าถุงฟ้าดินทันที
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเก็บคันธนูหันหลังกลับมา สายตามองผ่านทุกคนข้างหลังมาหยุดบนร่างสาวน้อยด้านหลังสุดที่กำลังนั่งเบ้ปากบนหลังม้า ในดวงตาดำลึกล้ำฉายแววยิ้มอย่างอดไม่ได้
เขาดึงม้าหันหัวเดินกลับไป เคลื่อนผ่านทุกคนมายังเบื้องหน้าของเฟิ่งจิ่วท่ามกลางสายตาขุ่นเคืองน้อยใจขององค์หญิงอิ๋งเสวี่ย
“เจ้าต้องการสัตว์ตัวไหน ข้าจะล่ามาให้เจ้า”
น้ำเสียงที่ทั้งทุ้มต่ำและน่าดึงดูดมีความเอาอกเอาใจที่ไม่อาจปิดบัง เมื่อเสียงนี้เอ่ยออกไป ทหารอารักขารอบๆ ก้มหน้า องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยก็ก้าวเข้าไปอย่างทนไม่ได้
………………………………………………….
ตอนที่ 1282 ชัดเจนว่าตั้งใจ
“รัชทายาทเซวียนหยวน เขาเป็นแค่คนรับใช้นะเพคะ” องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยกล่าวอย่างทนไม่ไหว
ครั้นได้ยินเช่นนี้ แววตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเย็นเยือกเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม เขากวาดตามองนางและเอ่ยเสียงกระด้างเย็นชา “องค์หญิงอิ๋งเสวี่ย ท่านเหมือนจะลืมไป ท่านเป็นแค่แขก”
“ข้า…”
นางกัดริมฝีปาก โกรธเคืองและแค้นใจ ทว่าทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตากล่าวเตือน
“องค์หญิงอิ๋งเสวี่ย ท่านมองข้าทำไม ท่านต้องไปล่าสัตว์ไม่ใช่หรือ หรือว่าพอไม่มีองค์ชายรัชทายาทของพวกเรา ท่านก็ล่าสัตว์ไม่เป็นเสียแล้ว?” เฟิ่งจิ่วถามลอยๆ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลาง
