เข้าจวน
พวกเขาขี่ม้ามาจากเมืองหลวง ตลอดทางวิ่งไป ไม่ถึงครึ่งวันก็มาถึงเขาเก้าชั้นแล้ว
เขาเก้าชั้นแบ่งเป็นเก้าชั้น แม้บอกว่าเป็นป่าล่าสัตว์ของราชวงศ์ แต่เพราะความกว้างใหญ่ของพื้นที่ แม้แต่คนของราชวงศ์เอง ทุกครั้งที่มาล่าสัตว์ที่นี่ก็ไม่อาจไปได้ทั่วบริเวณข้างในนี้ บริเวณป่านี้ นอกจากสัตว์อสูรยังมีสัตว์ร้ายและสัตว์วิญญาณด้วย
ครั้นมาถึงด้านนอกเขาเก้าชั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งอยู่บนหลังม้ามองรัชทายาทแห่งชื่อสุ่ย เอ่ยเสียงทุ้มว่า “ด้วยฝีมือและพลังของทั้งสองท่าน ที่นี่ไม่ใช่สถานที่อันตรายอะไร พวกเราคนหนึ่งพาเข้าไปสักสิบคนเถอะ คนอื่นๆ ให้อยู่เฝ้าด้านนอก”
“ได้” รัชทายาทชื่อสุ่ยกล่าว สั่งให้เตรียมคนสิบคนติดตามพวกเขาทั้งสองเข้าป่า ส่วนคนอื่นให้คอยเฝ้าอยู่รอบๆ
อีกด้าน พวกของเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็เช่นกัน นอกจากฮุยหลาง อิ่งอี และเฟิ่งจิ่วสามคน ยังมีทหารอารักขาตามมาอีกเจ็ดคน
“พยายามอย่าวิ่งไปภูเขาลูกที่สาม ฟ้ามืดค่อยออกจากป่ามารวมพล” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าวเตือน
“วางใจได้ พวกเราได้ยินเรื่องเขาเก้าชั้นมาบ้างแล้ว รู้ว่าที่นี่เป็นเช่นไร” รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยแค่นเสียงหยัน ก่อนจะกระทุ้งสองขาสะบัดแส้ม้าและตะโกนเบาๆ เมื่อเห็นม้าวิ่งห้อออกไป คนอื่นด้านหลังก็ตามไปอย่างรวดเร็ว
องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยกลับไม่ตามไป แต่มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยแววตาเป็นประกาย “องค์รัชทายาทเพคะ อิ๋งเสวี่ยไปกับพวกท่านก็แล้วกัน!”
………………
