ของเขาจับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่วที่ยืนเงียบอยู่ด้านหนึ่ง เพราะถูกคนคนนี้เล่นงานเข้า ตนเองถึงได้มีสภาพน่าอนาถเช่นนี้ไม่ใช่หรืออย่างไร?
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอามือไพล่หลัง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยพอใจนัก เพราะเขาเห็นรัชทายาทชื่อสุ่ยผู้นี้กำลังจ้องสตรีของเขาไม่วางตา ถึงแม้ยามนี้เฟิ่งจิ่วสวมชุดข้ารับใช้อยู่ แต่พอเห็นบุรุษคนหนึ่งจ้องนางเช่นนี้ เขาก็ยังรู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก
“ในเมื่อรัชทายาทชื่อสุ่ยไม่เป็นอะไรมากแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน อีกสองวันจะรอทั้งสองท่านเดินทางไปล่าสัตว์ด้วยกันที่เขาเก้าชั้น” สิ้นเสียง เขาก็สาวเท้าเดินออกไป
เฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งเห็นเช่นนั้นก็เคลื่อนฝีเท้าเดินตามไปด้วย ไม่นานก็ออกจากเรือนทิศเหนือ แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก
“เสด็จพี่รัชทายาท” ในเรือนทิศเหนือ องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยมองพี่ชาย แววตามีความกังวล
……………………………………..
