กน้อย มองตามสายตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อไปยังข้ารับใช้ชายที่กำลังรินสุราอยู่ด้านข้าง มองดูเช่นนี้ ข้ารับใช้ผู้นี้ก็ไม่ได้มีตรงไหนโดดเด่นเป็นพิเศษ
แต่เมื่อวานตอนที่เสด็จพี่รัชทายาทของนางคิดจะใช้ข้ารับใช้ชายผู้นี้ ไปล่อเซวียนหยวนโม่เจ๋อออกมา การแสดงออกของข้ารับใช้คนนี้กลับออกจะเหนือความคาดหมาย รอบตัวเขาไม่มีคลื่นพลังวิญญาณ แต่ก็น่าจะเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งกระมัง! ไม่เช่นนั้นจะหลบหลีกกรงเล็บคว้าคอของเสด็จพี่ของนางไปได้อย่างไร
เพียงแต่ รัชทายาทเซวียนหยวนผู้ไม่เหลียวมองโฉมตรูที่อยู่ตรงหน้าเช่นนางสักนิด กลับหันไปมองข้ารับใช้ชายหน้าตางดงามคนหนึ่งแทน? หรือว่านางเทียบกับข้ารับใช้ชายคนหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ?
หยางหย่งที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหนึ่งเห็นสถานการณ์ของทั้งสามคน ก็อดรู้สึกขำไม่ได้ เมื่อก่อนแค่เคยได้ยินเรื่องของนายท่านกับภูตหมอ ฮุยหลางกับอิ่งอีบอกว่าเพื่อภูตหมอแล้ว นายท่านทำเรื่องที่ทำให้พวกเขาปากอ้าตาค้างหลายต่อหลายครั้งนัก ทีแรกยังนึกว่าพวกเขากล่าวเกินจริง เพราะอย่างไรในภาพจำของเขา นายท่านเป็นคนเย็นชาและสูงสง่ามาโดยตลอด ยากจะจินตนาการได้ว่าเขาจะเอาอกเอาใจสตรีนางหนึ่งอย่างไร
แต่แค่เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ เขาก็รู้แล้วว่าตอนเขาไม่ได้อยู่ข้างกายนายท่าน ต้องพลาดเรื่องน่าสนุกไปแล้วไม่น้อยแน่นอน
“ได้ยินว่าองค์รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยไม่ค่อยสบายนัก ยามนี้ดีขึ้นบ้างหรือไม่?” ยามนี้เซวียนหยวนโม่เจ๋อเพิ่งหันหน้
