ามา มององค์หญิงอิ๋งเสวี่ยที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“อาจเป็นเพราะไม่ค่อยคุ้นเคยกับต่างถิ่น ทว่าก็ดีขึ้นแล้วเพคะ ทำให้พระองค์ต้องเป็นห่วงแล้ว” นางเอ่ยเสียงเบา นัยน์ตาคู่งามอ่อนโยนดุจสายธาร กำลังมองบุรุษที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชายชาตรีเบื้องหน้า
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า กล่าวตามมารยาทว่า “เดิมทีข้าควรไปเยี่ยมเยือนสักครั้ง เพียงแต่มีกิจธุระพัวพัน จึงไม่ได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดี หากองค์หญิงรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่ในจวน ก็ให้หยางหย่งพาไปท่านเดินเล่นในเมืองหลวงได้”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หยางหย่งที่อยู่ด้านข้างก้มหน้าลงเล็กน้อย ปิดบังรอยยิ้มในดวงตา
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ยืนถือกาสุราอยู่ด้านข้างเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ลอบกลอกตามองฟ้าเล็กน้อย
องค์หญิงอิ๋งเสวี่ยได้ยินแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้าง ให้พ่อบ้านพานางออกไปเดินเล่นหรือ? เช่นนั้นเขาที่เป็นเจ้านายเล่า? เพียงบอกว่าราชกิจพัวพันก็ปัดความรับผิดชอบพ้นตัวได้แล้วหรือ หรือนางไม่เข้าตาเขาเลยจริงๆ ไม่นึกว่าจะไม่สนใจอยากไปเดินเล่นกับนางเลยสักนิด?
ชั่วขณะหนึ่ง ในอกนางสุมไปด้วยเพลิงโทสะและความไม่ยอมแพ้ แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ใด เพียงหลุบตาต่ำลง สองมือกำชายกระโปรงไว้เบาๆ
………………………………….
ตอนที่ 1268 บุรุษเป็นเหตุนำภัย
“นทีแดงกับเซวียนหยวนสองจักรวรรดิมีประสงค์จะแต่งงานผูกมิตรกัน ไม่ทราบพระองค์ทรงทราบหรือไม่?” นางเงยหน้าไถ่ถาม น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนหลงใหล ดุจสายน้ำอันแ
