ี่คนอื่นใส่ใจ เขาไม่ใส่ใจ!
ผ่านไปเนิ่นนาน นางถึงค่อยลุกขึ้นแล้วย่อตัวเล็กน้อย “อิ๋งเสวี่ยทูลลา”
นางหันกายเดินไปข้างนอก ยามก้าวเท้าผ่านธรณีประตู ฝีเท้าชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ต้องมีสักวัน หม่อมฉันจะทำให้พระองค์มาสู่ขอหม่อมฉันด้วยความเต็มใจให้ได้” เอ่ยจบจึงค่อยสาวเท้าเดินจากไป
เฟิ่งจิ่วเม้มปาก เหล่มองชายหนุ่มที่มองมาหาด้วยหางตา กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “บุรุษเป็นเหตุนำภัยแท้ๆ”
ได้ยินเช่นนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อหัวเราะแผ่วเบา “แม้จะนำภัย ข้าก็นำภัยมาให้เจ้าคนเดียว”
………………………………….
