จะทำอย่างไรให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อออกมาเอง? พวกเขามาถึงจวนนี้แล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อควรจะออกมาพบหน้า การกระทำที่หลังจากให้พวกเขาไปพักก็ยังไม่เห็นเงาเช่นนี้ ชัดเจนว่าไม่เห็นพวกเขาในสายตา
ยามนี้ เฟิ่งจิ่วมองร่างที่เดินมาหาเธอ อดเลิกคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ ในใจแอบคิดว่ารัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยคิดจะทำอะไรกันแน่? ขณะกำลังคิด ก็ได้ยินเสียงตะคอกรุนแรงพร้อมแรงกดดันจู่โจมมาหาเธอ
“บ่าวผู้นี้บังอาจนัก! กำเริบเสิบสานไม่เห็นใครในสายตา!”
เสียงตะโกนทุ้มต่ำพร้อมแรงกดดันทรงพลังจู่โจมมาหา เฟิ่งจิ่วกลับยังคงยืนไม่ไหวติง ทำเพียงเกาๆ ศีรษะและมองซ้ายขวาหน้าหลัง สายตาที่ฉายความมึนงงอยู่บ้างหยุดมองร่างของรัชทายาทแห่งชื่อสุ่ย
“องค์รัชทายาท ท่านหมายถึงใครหรือ?”
รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยกับองค์หญิงสามใบหน้าแข็งทื่อ พวกเขามองเด็กรับใช้ที่ทำสีหน้าประหนึ่งว่าไม่มีเรื่องอะไร เห็นว่าเขาเหมือนจะไม่รู้สึกถึงแรงกดดันที่ปกคลุมไปหา กลับยังยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าฉงนสงสัยได้
“คุกเข่าลงเสีย!”
รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยตะโกนอีกครั้งด้วยใบหน้าถมึงทึง แรงกดดันที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าโจมตีปกคลุมไปทางเด็กรับใช้ตรงหน้า
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว ก่อนจะถอยหลังไปพลางเอ่ย “หากองค์รัชทายาทกับองค์หญิงสามไม่มีธุระอื่นใด เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับ”
รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยเห็นเด็กรับใช้ถอยไปเหมือนไม่รู้สึกอะไร ในดวงตาก็ฉายประกาย พลันยื่นมือจู่โจมไปยังคนที่กำล
