่ห์น่าดึงดูด ทำให้คนเห็นแล้วยากจะลืมเลือน
สมกับเป็นสองคนที่ราชวงศ์ชื่อสุ่ยหนึ่งในแปดจักรวรรดิใหญ่ให้ความสำคัญที่สุด ความโดดเด่นของพวกเขาช่างเหนือความคาดหมายของเขา
หยางหย่งเก็บความคิดในใจไว้และก้าวเข้าไปช้าๆ สองมือประสานคารวะ “กระหม่อมหยางหย่ง คารวะองค์รัชทายาทชื่อสุ่ยและองค์หญิงสาม”
“หยางหย่ง?” ดวงตาเล็กเรียวของรัชทายาทชื่อสุ่ยกวาดมอง แล้วมาหยุดบนร่างของเขา
“ขอรับ กระหม่อมรับคำสั่งจากนายท่านให้มารับทั้งสองท่านเข้าจวน”
“นายท่านของเจ้าคือเซวียนหยวนโม่เจ๋อ?”
“ขอรับ”
“นำทางไปสิ” เขาโบกๆ มือให้สัญญาณ
“เชิญขอรับ” หยางหย่งเบี่ยงกายเล็กน้อย ทำท่ามือเชื้อเชิญ จากนั้นพาพวกเขาออกไปด้วยกันกับฮุยหลาง
รัชทายาทชื่อสุ่ยกับองค์หญิงสามมาที่ราชวงศ์เซวียนหยวน พากำลังคนกลุ่มหนึ่งมาด้วยอย่างเอิกเกริก ด้วยเหตุนี้ตอนที่กำลังคนไปถึงจวนของรัชทายาท ก็ยิ่งใหญ่เสียจนทุกคนต้องหันไปมอง
เพียงแต่นอกจากคนสนิทข้างกายพวกเขา คนอื่นๆ จะเข้าจวนไม่ได้ หลังจากมาถึงหน้าประตูใหญ่ของจวน รัชทายาทชื่อสุ่ยจึงสั่งให้คนสนิทไปจัดที่พักให้ทหารอารักขาติดตาม ส่วนตนเองกับน้องสาวพาคนใกล้ชิดสิบคนเข้าไปในจวน
หยางหย่งพาพวกเขาไปพักที่เรือนทิศเหนือด้วยตนเอง ให้เรือนทิศเหนือทั้งหมดเป็นสถานที่พักผ่อนสำหรับพวกเขา จากนั้นจึงมองคนทั้งสองพลางเอ่ยว่า “หากทั้งสองท่านคิดว่าขาดอะไรไป สั่งข้ารับใช้ไปตามกระหม่อมได้ กระหม่อมจะจัดการให้พวกท่านเองขอรับ”
“
