?” หยางหย่งเดินมาจากทางนั้นก่อนจะเอ่ยถาม
“พวกเราสองคนว่าง ไม่ใช่คนงานยุ่งอย่างเจ้า สองสามวันไม่เห็นหน้าเลย แต่วันนี้ทำไมเจ้าวิ่งแจ้นมาที่นี่ได้ มาหานายท่านมีเรื่องอะไร?” ฮุยหลางก้าวเข้าไปถาม
“ไม่ใช่ว่ามาหานายท่านเพราะมีเรื่อง แค่จะรายงานเรื่องบางอย่าง” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน สายตามองไปทางเรือนหลัก เห็นว่าสองคนข้างในกำลังกินข้าว จึงไม่เข้าไปรบกวนแต่มาคุยกับพวกเขาใต้ต้นไม้แทน
“ได้ยินว่านายท่านตัวติดกับเจ้าเด็กคนนี้ทุกวัน” ฮุยหลางเบ้ปาก “ท่าทางเหมือนคนหน้าอ่อน ไม่รู้วางยาอะไรนายท่าน ถึงทำให้นายท่านดีต่อเขาเพียงนี้”
หยางหย่งได้ยินก็อึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นค่อยหัวเราะเบาๆ “ฮุยหลาง อันที่จริงเจ้าควรไปฝึกฝนเหล่าองครักษ์” มันสมองหลักต้องคอยฝึกฝนทหารองครักษ์ในจวน หรือจัดการงานตามคำสั่งก็ได้ หากมีเรื่องอะไรต้องให้เขาใช้สมองจริงๆ ต้องทำพังแน่
“แม้ข้าจะเป็นหัวหน้าองครักษ์ องครักษ์พวกนี้ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของข้า แต่เรื่องการฝึกฝนองครักษ์ หากให้ข้าไปทำนับว่าใช้คนไม่เหมาะสมกับงานเกินไป”
อิ่งอีกับหยางหย่งได้ยินแล้วต่างหัวเราะอย่างกลั้นไม่ไหว เจ้าโง่คนนี้นี่
“ใช่ ให้เจ้าไปล้างส้วมคงไม่ถือว่าใช้คนไม่เหมาะสมกับงาน” หยางหย่งหยอกล้ออย่างอดใจไม่ไหว
“หา? เรื่องนี้เจ้าก็รู้หรือ” ฮุยหลางถลึงตา “เป็นเพราะเจ้าเด็กคนนั้นล้วนๆ ถือป้ายหยกของนายท่านมาบอกว่านายท่านสั่ง”
………………………………………………….
