ล้วพยักเพยิดไปทางนั้น พลางกล่าว “ข้าจะหาเสื้อผ้าให้ท่านก็แล้วกัน! ท่านอยากใส่ชุดไหน?”
ขณะที่พูดก็เปิดตู้เสื้อผ้าของเขา กลับเห็นว่าข้างในเต็มไปด้วยชุดสีดำทั้งหมด มุมปากจึงกระตุกอย่างอดไม่ได้ “สีดำหมดเลย?” นึกดูแล้วเหมือนไม่เคยเห็นเขาใส่สีอื่นเลย แต่ก็ไม่แปลก สีดำเป็นสีที่สามารถขับเน้นบุคลิกเผด็จการของเขาได้ดีที่สุดแล้ว
“หยิบตัวใดมาก็ได้ ไม่ต่างกันนักหรอก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินมาล้างหน้าที่ด้านหนึ่งพลางเอ่ย ไม่นานก็เดินกลับมาที่เตียง กางแขนสวมชุดคลุมสีดำที่เธอหยิบมา
“เจ้าเองก็ไปเปลี่ยนชุดด้วยเถอะ! ข้าจะพาเจ้าไปดูในวัง”
“เข้าวังหรือ?” เธอชะงักเล็กน้อย “ไม่ได้กระมัง? ข้าเข้าไปก็มีแต่เพิ่มภาระให้ท่านไม่ใช่หรือ ข้ารอท่านอยู่ในจวนก็พอ วางใจได้ ข้ายังไม่ไปไหนหรอก” พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็แย้มยิ้มขึ้นมา
เซวียนหยวนโม่เจ๋อได้ยินแล้วเผยยิ้ม ปล่อยให้เฟิ่งจิ่วรัดผ้าคาดเอวให้ ดื่มด่ำช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกับนาง พลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่เคยมาที่นี่ไม่ใช่หรือ ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูในวังสักหน่อย วังของราชวงศ์เซวียนหยวนใหญ่กว่าวังของพวกเจ้าที่นั่นมาก”
ขณะเอ่ย เขามองไปทางนาง เห็นนางสวมชุดข้ารับใช้จึงเอ่ยขึ้นว่า “เปลี่ยนใส่ชุดสตรีเถิด! อยู่ที่นี่ไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้า เจ้ามาพอดีเลย ข้าจะได้พาเจ้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ”
“ไม่เอา”
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า “ข้าไม่อยากเปลี่ยนใส่ชุดสตรี มันโดดเด่นเกินไป ข้ารับปากท่านพ่อของข้าแล้ว ย
