งเวลาเป็นที่สุด ตอนนี้หาตัวคนไม่เจอ จะต้องอยู่ที่ครัวแน่นอน” คนที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้น
ได้ยินเช่นนั้น อิ่งอีประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมุ่งหน้าไปที่ครัว ขณะนี้เป็นเวลาอาหารพอดี ตอนมาถึงครัว องครักษ์กลุ่มหนึ่งกับข้ารับใช้ชายคนหนึ่งกำลังต่อแถวตักอาหาร ร่างผอมเล็กนั้นก็รวมอยู่ในนั้นด้วย
ร่างนั้นยืนหาวอย่างเบื่อหน่ายอยู่ด้านหลังเหล่าองครักษ์ เขาก้าวไปด้านหน้า มาหยุดยืนข้างกายคนผู้นั้น
“องครักษ์อิ่ง” คนที่เห็นเขาพากันก้มคารวะ
“เจ้าน่ะ ไปกับข้า”
“หา? ข้าน้อย? นี่ก็เวลากินข้าวแล้วยังต้องไปอีกหรือขอรับ?” เฟิ่งจิ่วค่อนข้างไม่พอใจ ตอนนี้เธอกำลังหิวอยู่นะ!
“ไป ไม่ต้องพูดมาก” สิ้นเสียง อิ่งอีเดินย้อนกลับไปทางเดิม
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนั้นก็ทำได้เพียงเดินตามไป เพียงแต่เมื่อตามเขามาถึงเขตเรือนหลัก และเห็นร่างชุดดำที่คุ้นเคยในที่สุด หัวใจก็อดตื่นเต้นไม่ได้
คราวนี้ได้เจอสักทีแล้วสินะ? เขาจะจำเธอได้รึเปล่า? ใบหน้านี้ผ่านการแปลงโฉมมาแล้ว แม้แต่ตัวเธอก็ยังหาจุดที่คุ้นเคยไม่เจอ
“นายท่าน คนนี้ได้หรือไม่ขอรับ ข้ารับใช้คนนี้เพิ่งมาใหม่ ชื่อเสี่ยวหลี่จือ” อิ่งอีกล่าว แล้วส่งสายตาบอกให้เฟิ่งจิ่วก้าวเข้ามา
“เสี่ยวหลี่จือคารวะนายท่าน” เฟิ่งจิ่วรีบก้าวไปข้างหน้า ก่อนคารวะอย่างนอบน้อม เสียงของเธอทุ้มต่ำลงเล็กน้อย ไม่เหมือนเสียงที่เคยมีแต่เดิม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเงยหน้ามอง ใบหน้าตรงหน้าแปลกตา น้ำเสียงก็แปลกหู ทว่าดว
