งตาคู่นั้น เขาจำได้ตั้งแต่แวบแรกว่าเป็นนาง
เขาหยักมุมปากเล็กน้อยจนไม่ทันสังเกตเห็น บางทีแม้แต่นางก็อาจไม่รู้ตัวว่า ดวงตาคู่นั้นของนางให้ความรู้สึกแตกต่างจากคนทั่วไปมาก!
“อืม” เขารับคำ แล้วละสายตาออกไป ไม่พูดอะไรอีก
อืม? อืมอะไร? เฟิ่งจิ่วงุนงง หันไปมองอิ่งอีที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“นับจากวันนี้ไป เจ้าจงชิมอาหารให้นายท่าน ไม่ว่าสิ่งใดที่จะให้นายท่านกิน เจ้าต้องชิมก่อน หากมั่นใจว่าไร้พิษจึงค่อยให้นายท่านกินได้” อิ่งอียืนพูดอยู่ด้านหนึ่ง
“หา? ชิมอาหาร? จริงหรือขอรับ”
ดวงตาเฟิ่งจิ่วเป็นประกาย สายตาจับจ้องไปที่อาหารหน้าตาประณีตเหล่านั้นบนโต๊ะ ของบนนี้ไม่ได้มีมากมาย ทว่าแต่ละจานมองดูแล้วเรียกน้ำลายได้ดีนัก
เธอก้าวเท้าเข้าไป มายืนข้างโต๊ะแล้วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแวบหนึ่ง “เช่นนั้นข้าน้อยกินแล้วนะขอรับ?”
………………………………….
ตอนที่ 1250 เตรียมขุนนางให้อ้วน
เมื่อเห็นท่าทางเหมือนแมวตะกละของนาง เซวียนหยวนโม่เจ๋อกลั้นยิ้มไม่ค่อยอยู่ เขารู้ว่านางชอบอาหารเลิศรส ชอบกิน แต่นางปลอมตัวเข้ามาเป็นข้ารับใช้ในนี้ เดาว่าคงไม่ได้กินอะไรดีๆ ในเมื่อย้ายนางมาอยู่ข้างกายตนเอง เช่นนั้นให้นางได้กินของดีหน่อยก็เป็นเรื่องที่ไม่ผิดสังเกต
อีกอย่าง หากมองไกลๆ ยังไม่รู้ แต่พอมองใกล้ๆ ก็พบว่านางผอมลงมาก หรือว่ายามวิ่งเต้นอยู่ข้างนอกนั่นไม่ได้กินของดีๆ เลย? เห็นเรือนร่างนั้นผ่ายผอมจนถึงขนาดนี้ เขาอดรู้สึกปวดใจไม่ได้
ภายในใจก็ลอบตั
