่เมื่อไร?”
อิ่งอีที่อยู่อีกด้านเห็นก็เอ่ยว่า “เมื่อวานเจ้าก็ลากเขาเข้ามาไม่ใช่หรือ?”
“นั่นไม่เหมือนกัน”
“ไม่เหมือนกันอะไรเล่า” เขาแย้ง เหลียวมองเฟิ่งจิ่วก่อนละสายตาออกไป “คนที่ผ่านตาหยางหย่งมาแล้วย่อมเชื่อถือได้ ไปกันเถอะ!”
ฮุยหลางเก็บสายตากลับไปไม่สนใจอีก เช่นนั้นก็ถูก หยางหย่งเป็นพ่อบ้าน ภายใต้การดูแลของเขา ตลอดมาในจวนไม่เคยเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์ คนที่เขาให้เข้ามาได้น่าจะไม่เป็นอะไร
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาจากไป แล้วหมอบกลับลงไปถอนหญ้าบ้างไม่ถอนบ้าง
อยู่ที่เขตเรือนด้านในมาสองสามวัน เฟิ่งจิ่วไม่ได้เจอเซวียนหยวนโม่เจ๋อเลย นี่ทำให้เธออดใจไม่ไหวเล็กน้อย วันนี้ยังไปกวาดพื้นถึงด้านหน้าเรือนนั้น คิดว่าอย่างไรเขาก็น่าจะออกมา หรือว่าตอนเขาออกมาเธอดันไม่เห็น?
เวลานี้เธอไม่รู้ว่าอีกด้านหนึ่ง ในลานบ้านแห่งหนึ่งของเขตเรือนด้านใน หยางหย่งมองชายชราตรงหน้าและถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“มาที่เขตเรือนด้านในสองสามวัน บริเวณที่ไปบ่อยที่สุดคือเรือนหลักของนายท่าน เวลาไม่มีคนจะขี้เกียจ คนผ่านมาค่อยหยิบไม้กวาดทำเสแสร้ง ช่วงเย็นเมื่อวานนี้ก็หลับอยู่ในพุ่มดอกไม้ วันนี้ยังไปกวาดพื้นหน้าเรือนของนายท่านแต่เช้าอีก มองในขั้นแรกตัดสินได้ว่าคนคนนี้มีปัญหา อีกอย่างคือต้องมาหานายท่านเป็นแน่”
ในน้ำเสียงทุ้มต่ำของชายชรามีความเข้มงวด เขามองหยางหย่งแวบหนึ่ง “ต้องกำจัดหรือไม่?”
หยางหย่งได้ยินก็ย
