าพ่อบ้านผู้นั้นเป็นคนเช่นไร?
กระทั่งตามชายชรามาถึงเขตเรือนด้านหน้า ถึงจะเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังสั่งการข้ารับใช้ในจวนให้ทำงาน ใช่แล้ว คนคนนั้นท่าทางอายุยี่สิบห้ายี่สิบหก มีกลิ่นอายสูงส่งเช่นคุณชายสูงศักดิ์งามสง่า แต่ข้ารับใช้ในจวนกลับเรียกเขาว่าพ่อบ้าน
“ท่านพ่อบ้าน นี่คือหลานชายของข้าเอง หลี่ต้าหนิว” ชายชราก้าวเข้าไปแนะนำ พร้อมลากเฟิ่งจิ่วเข้าไปด้วย “คำนับท่านพ่อบ้านเร็วเข้า ขอบคุณที่เขาให้โอกาสเช่นนี้แก่เจ้า”
“หา?” เฟิ่งจิ่วยืนอึ้ง มองชายคนนั้นด้วยท่าทางเช่นคนชนบทเซ่อๆ
“หาอะไรเล่า ข้าให้เจ้ารีบคำนับท่านพ่อบ้าน!” ชายชราหันกลับมาบอก
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ส่ายหน้า กะพริบดวงตาสดใสไร้เดียงสาพลางเอ่ย “ไม่ได้ขอรับ ท่านพ่อของข้าบอกว่าจะคุกเข่าคำนับใครตามใจไม่ได้ อีกอย่างในชนบทจะคำนับแต่คนที่ตายไปแล้ว ข้าจะไม่คุกเข่าคำนับคนเป็นขอรับ!”
ชายชราได้ยินคำพูดนี้ก็แทบจะตกใจเป็นลม ถลึงตายกมือจะตบศีรษะของเฟิ่งจิ่ว “เจ้าเด็กโง่นี่!” ทว่ายังไม่ทันแตะโดน เฟิ่งจิ่วก็กุมหัวหลบออกไป
ชายหนุ่มคนนั้นเห็นแลัวหัวเราะ โบกๆ มือเอ่ยว่า “เอาเถอะ จะไปถือสาอะไรเด็กคนเดียว”
เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ถามว่า “เจ้าชื่อหลี่ต้าหนิวหรือ?” ในใจนึกขันอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตัวผอมบางเพียงนี้จะชื่อหลี่ต้าหนิว[1]?
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วยื่นเอ่ยอย่างเป็นระเบียบ มองเขาอย่างขลาดกลัวเล็กน้อย
“เจ้ากลัวข้าหรือ” ชายหนุ่มยิ้มถามด้วยน้ำเสีย
