งอ่อนโยน
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้า กล่าวอย่างลังเลว่า “ข้าไม่กลัวท่าน ข้าแค่กลัวว่าท่านจะไล่ข้าไป ข้าไม่อยากกลับบ้านไปทำนาขอรับ”
“เหอะๆๆ ไม่หรอก ขอแค่เจ้าตั้งใจทำงาน ข้าจะไม่ไล่เจ้ากลับบ้านไปทำนา” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “จากนี้ไปอยู่ในจวนเจ้าชื่อเสี่ยวหลีจื่อแล้วกัน!”
“ขอรับ ขอบคุณท่านพ่อบ้าน” เฟิ่งจิ่วฉีกยิ้ม รอยยิ้มอิ่มเอมนั้นทำให้ใบหน้าของเธอที่ปลอมแปลงมาดูแพรวพราวแปลกๆ
ชายหนุ่มเห็นเข้าก็ตาเป็นประกาย ประหลาดใจเล็กน้อย แอบคิดว่าแววตาของเด็กหนุ่มคนนี้แวววาวเสียจริง แต่ดูก็รู้ว่าเป็นคนใสซื่อไร้เล่ห์กล คนเช่นนี้ถึงจะใช้งานได้อย่างวางใจ
เขาจึงถามอีกว่า “จัดแจงงานให้เขาแล้วหรือ?” สายตาหยุดลงบนร่างชายชราพลางถาม
“บ่าวให้เขาทำงานจุกจิกที่เรือนด้านนอกไปก่อน คนมาใหม่ไม่เคยเรียน เกรงว่าเขาจะซุ่มซ่ามทำงานไม่ดี ต้องให้เขาทำงานจิปาถะจนคุ้นชินเสียก่อนขอรับ”
“งานจิปาถะ?”
ชายหนุ่มครุ่นคิดและบอกว่า “ส่งเขาไปที่เรือนด้านในเถอะ! ให้เขาไปกวาดพื้น รดน้ำดอกไม้ ตัดหญ้าในสวนดอกไม้ก็พอ”
………………………………………………….
[1] ชื่อต้าหนิว คำว่าหนิวหมายถึง วัว
