เงียบสงบ ปลอดภัย ไม่อยู่ไกลจากโจวเสวียเกินไป
ส่วนเรื่องราคานั้นก็หวังว่าจะไม่เกินกำลังจ่ายของพวกตน
“ถ้าพวกท่านต้องการที่ราคาถูกหน่อย อืม…” อาเฉินครุ่นคิดเล็กน้อยจึงกล่าวว่า “พวกท่านถือสาเรื่องพักอยู่กับคนอื่นหรือไม่?”
ลูกชายทั้งสองของเย่อวี๋หรานสบตากัน แล้วกล่าวว่า “พักได้ไม่มีปัญหา แต่ไม่รู้ว่าคนที่พักอยู่ด้วยกันเป็นใครหรือ?”
อาเฉินยิ้มออกมาแล้วตอบว่า “เรื่องนี้พวกท่านวางใจได้ ล้วนเป็นคนท้องถิ่นที่ซื่อสัตย์สุจริตทั้งนั้น ไม่ให้พวกท่านพักอยู่กับคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าที่ไหนแน่นอน”
“คนบ้านนี้ไม่ใช่คนนอก เป็นลูกชายของพี่น้องข้าเอง ตอนยังหนุ่มเขาเคยเป็นครูสอนศิลปะป้องกันตัว พอเก็บเงินได้เล็กน้อยก็สร้างเรือนหลังใหญ่หลังหนึ่ง นอกจากห้องที่พวกเขาพักกันเองแล้ว ยังมีห้องว่างอื่น ๆ อีก ถ้าไม่เห็นว่าพวกท่านเป็นสุจริตชนเหมือนกัน ข้าคงไม่แนะนำให้พวกท่านแล้ว”
“หากพูดอย่างไม่น่าฟังสักหน่อย ต่อให้ไม่คิดเผื่อพวกท่าน ข้าก็ต้องคิดเผื่อพี่น้องของข้าเหมือนกัน”
……
ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมบอกว่า แม้พี่น้องผู้นี้ของเขาจะลาออกจากโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวแล้ว แต่วิชาชีพสมัยหนุ่มยังติดตัวอยู่ ในบ้านมีคนหนุ่มอยู่ด้วย ปัญญาชนอ่อนแอแบบพวกเขาได้อาศัยอยู่ด้วยกันกับอีกฝ่าย หากเกิดอะไรขึ้นก็ค่อนข้างปลอดภัย
เย่อวี๋หรานฟังแล้วก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ
“ทำไมรึ จูต้าเหนียง ท่านมีอะไรไม่พอใจเช่นนั้นหรือ?” อาเฉินเห็นแล้วก็ถามขึ้น
“พี
