จิ่วคอยชี้แนะ
หลังสวมหน้ากากเสร็จ นางลูบใบหน้า แววตาไหวระริกเล็กน้อย หน้ากากนี้สวมแล้วรู้สึกเหมือนเป็นใบหน้าตนเองไม่มีผิด ไม่เหมือนกำลังสวมหน้ากากแม้แต่น้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังสวมหน้ากากแล้วจะเป็นเช่นไร?
ขณะคิด ก็เห็นเหลิ่งหวาหยิบกระจกออกจากห้วงมิติมายื่นให้ “พี่สาว ท่านดู หน้ากากที่นายท่านทำขึ้นมาดีนัก ขนาดข้ายังจำท่านไม่ได้เลย”
เหลิ่งซวงรับกระจกมาดู เห็นว่าใบหน้างดงามแต่เดิมถูกบดบังไว้ ใบหน้ายามนี้นับได้ว่าเกลี้ยงเกลาเท่านั้น ไม่เป็นที่สังเกตจริงๆ เห็นเช่นนั้นนางก็คลี่ยิ้ม “หน้ากากของนายท่านดีนัก ข้าจะสวมไว้ตลอดเลยเจ้าค่ะ”
“สวมตลอดอะไรกัน” เฟิ่งจิ่วส่ายหน้ายิ้มๆ “หน้ากากนี้ใส่นานๆ ไม่ได้ ต้องให้ใบหน้าภายในหน้ากากได้หายใจหายคอบ้าง แต่ปกติใส่ไว้ก็ไม่มีปัญหา แค่เจ้าต้องจำไว้ว่าให้ถอดหน้ากากออกเป็นครั้งคราว”
“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ
ตู้ฝานที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งเห็นแล้วตาเป็นประกาย หันไปมองเฟิ่งจิ่ว “นายท่าน ท่านยังมีหน้ากากเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่ ให้ข้าด้วยได้ไหม? ท่านดูสิหน้าตาข้าหล่อเหลาไม่ธรรมดา ข้าเองก็กลัวถูกคนหมายตาเช่นกัน!”
ได้ยินถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วกลอกตาใส่เขา “เจ้าคิดว่าของสิ่งนี้เป็นเต้าหู้ที่ขายอยู่ตามข้างทาง อยากได้เท่าใดก็มีเท่านั้นหรือ? ข้าเตรียมไว้ให้เหลิ่งซวงคนเดียว ของพวกเจ้าไม่มี อีกอย่าง เจ้าไม่ได้เรียกตนเองว่าบัณฑิตหน้าหยกหรอกหรือ รูปร่างเช่นนี้ก็ดีแล้วนี่?”
“ข้าเห็น
