ว่าของล้ำค่าของท่านดีนัก ใส่แล้วราวกับกลายเป็นคนละคน” เขายิ้มเหนียมๆ จ้องของดีตาเป็นมันแล้ว
“เอาเถอะ เจ้าก็อย่าเอาแต่จ้องตาเป็นมันเช่นนั้น ข้าเตรียมไว้ให้พวกเจ้าหมดแล้ว” ขณะเอ่ย เธอหยิบของออกมาจากห้วงมิติ “ของพวกนี้ให้พวกเจ้า ในนี้มีวัตถุเวทที่เอาไว้ใช้ป้องกันตัว ยังมียาอายุวัฒนะที่เอาไว้ใช้ยามมีอันตรายถึงชีวิต มารับเอาไว้”
เธอแบ่งของให้พวกเขาสามคน พลางกำชับว่า “ทำตามแผนที่ตกลงกันไว้ระหว่างทาง ซื้อบ้านในเมืองที่อยู่ใกล้กับสำนักโอสถตะวันที่สุดก่อน ถึงเวลานั้นดีที่สุดให้ทำร้านค้าขายพวกวัตถุดิบยาสักหน่อย เอาเป็นว่าหาที่ลงหลักปักฐานทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“นายท่านวางใจได้ พวกเราเข้าใจแล้ว”
ทุกคนรับคำ รีบเก็บของที่เธอให้อย่างระมัดระวังด้วยความดีใจ ของพวกนี้หากอยู่ข้างนอกต้องมีราคาสูงเสียดฟ้าแน่นอน นายท่านกลับให้พวกเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้
“พวกเจ้ารอข้าเดี๋ยว เหลิ่งซวง ตามข้ามา” เฟิ่งจิ่วกำชับ สั่งให้ตู้ฝานกับเหลิ่งหวารอก่อน ก่อนที่ตนเองกับเหลิ่งซวงจะเดินเข้าไปในป่า
ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เดินออกมา เฟิ่งจิ่วที่เดิมทีสวมชุดสีแดงทั้งตัวเปลี่ยนไปสวมชุดอื่นแล้ว เปลี่ยนจากชุดแดงเป็นชุดสีเขียว บนใบหน้าประดับแต่งแต้มเล็กน้อย รัศมีทั่วร่างถูกเก็บซ่อนไปไม่น้อย
“เอาละ พวกเราไปกันเถิด!” ชุดสีแดงทั้งตัวสะดุดตาเกินไป ไม่แน่อาจโดนคนของเซวียนหยวนโม่เจ๋อพบได้ง่ายๆ เธอยังอยากหาโอก
