ยังเป็นแค่ทารกก็เรื่องหนึ่ง ยามนี้เจ้าก้าวสู่วัยหนุ่มแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่ และเป็นสัตว์เทวะคุ้มครองแคว้นของราชวงศ์เฟิ่งหวงได้”
“สัตว์เทวะคุ้มครองแคว้นหรือ?” เขามองเธอ แล้วถามว่า “แล้วนายท่านเล่า หากข้าอยู่คุ้มครองราชวงศ์เฟิ่งหวง ใครจะคุ้มครองท่าน? หากไปถึงแปดจักรวรรดิใหญ่แล้วนายท่านพบเจออันตราย ใครจะช่วยนายท่าน?”
นี่เป็นเรื่องที่เขากังวล อยู่ที่นี่นายท่านอาจรับมือกับทุกเรื่องด้วยตัวคนเดียวได้ แต่เมื่อไปถึงแปดจักรวรรดิใหญ่ ถ้าไม่มีเขาอยู่ข้างกาย นายท่านเจออันตรายจะทำอย่างไร?
พอนึกถึงตรงนี้ เขาส่ายศีรษะ “ข้าไม่เห็นด้วยเท่าไร เทียบกับคุ้มครองราชวงศ์เฟิ่งหวงและคนในครอบครัวของนายท่านแล้ว ข้าอยากคุ้มครองนายท่านมากกว่า” แม้ตลอดมาเขาจะบำเพ็ญฌานอยู่ในห้วงมิติไม่ออกมา แต่หากนายท่านเจออันตรายถึงชีวิตเขาก็จะรับรู้ได้ และปรากฏตัวเพื่อช่วยเหลือเป็นธรรมดา แต่ถ้าเขาอยู่ที่นี่ตามที่นายท่านบอกจริงๆ เช่นนั้นแม้เขาจะรับรู้ได้ว่านายท่านมีอันตรายก็ไม่อาจข้ามไปช่วยได้!
“ไม่หรอก หากสู้ไม่ได้ข้าก็หนีได้นี่!”
เธอก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ตบๆ ไหล่เขาแล้วบอกว่า “ที่นี่หากมีเจ้าคอยคุ้มครองข้าก็ยิ่งวางใจได้ และหากเจ้าอยู่ที่นี่ ปกติหากไม่มีเรื่องใดก็แค่ฝึกตนอยู่ในอาศรม ข้าคิดไว้แล้ว ใช้เวลาไม่นานนักหรอก หากทางนี้ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรอีกเจ้าก็ตามข้าไปด้วยได้ เป็นอย่างไร?”
“เช่นนั้นถ้าท่านใช้เวลาหลายปีจึงจะ
