กลับมาจะทำอย่างไร?” เขาถามด้วยอารมณ์ค่อนข้างหม่นหมอง ดูท่าทางนางไม่คิดจะพาเขาไปด้วยแน่
“ไม่นานถึงหลายปีหรอก” สายตาเฉลียวฉลาดของเฟิ่งจิ่วจับจ้องที่หงส์ไฟ พูดด้วยใบหน้าจริงจังว่า “ข้ายังต้องพาท่านแม่ของข้ากลับมาหาท่านพ่อข้าอีก เจ้าวางใจเถอะ อย่างมากก็สามปี ภายในสามปีข้าจะกลับมาแน่”
เห็นเช่นนั้น เขาก็ทำได้เพียงพยักหน้า “ท่านพูดแล้วนะ อย่างมากก็สามปี หากสามปีแล้วท่านยังไม่กลับมา ข้าจะไปหาท่าน”
เขาไม่ไว้ใจให้นางอยู่ข้างนอกคนเดียวจริงๆ โดยเฉพาะที่แปดจักรวรรดิใหญ่ สถานที่แบบนั้นระดับพลังของนางยังอยู่แค่กำเนิดวิญญาณ ยามนางมีอันตรายเขาไม่ได้อยู่ข้างกาย อย่างไรก็รู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง
“อืม” เฟิ่งจิ่วยิ้มพยักหน้า ก้าวออกไปกอดเขาไว้ กล่าวเสียงเบาว่า “ขอบคุณเจ้ามาก เสี่ยวเฟิ่ง”
…………………………………..
ตอนที่ 1234 เรื่องในอนาคตอันห่างไกล
ครั้นถูกนางกอด เสี่ยวเฟิ่งราวกับได้สัมผัสความรู้สึกที่ถูกนางกอดตอนเป็นเด็ก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ สำหรับเขา เฟิ่งจิ่วเป็นเจ้านาย และยิ่งเป็นเหมือนมารดาที่เป็นมนุษย์
ตั้งแต่เด็กก็ติดตามอยู่ข้างกายนางมาตลอด ความดูแคลนและดูเบาในตอนแรกเริ่ม มาถึงตอนท้ายกลายเป็นชมชอบนางยอมรับนางจากใจจริง ทุกย่างก้าว เขากำลังเติบโต นางก็กำลังเติบโตเช่นกัน
“นายท่าน ข้าไม่อยู่ปกป้องข้างกายท่าน ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าบาดเจ็บเล่า” เขายังคงกำชับอย่างไม่วางใจ อีกทั้งกล่าวอีกว่า “สา
