มปี อีกสามปีไห้หลังจำไว้ว่าต้องกลับมารับข้า”
“อืม แน่นอน” เธอรับปากด้วยรอยยิ้ม แล้วจึงค่อยพาเขาเข้าไปในวัง แจ้งให้ท่านปู่กับท่านพ่อของเธอรู้เรื่องนี้
ภายในวัง
“อะไรนะ เจ้าจะให้หงส์ไฟอยู่เป็นสัตว์เทวะคุ้มครองแคว้นที่นี่? ได้อย่างไรกัน!”
เฟิ่งซานหยวนกับเฟิ่งเซียวได้ยินคำพูดของเธอก็คัดค้านทันที “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงราชวงศ์เฟิ่งหวงเรา ยามนี้แคว้นต่างๆ มาแสดงความยินดี กลุ่มอำนาจและตระกูลเหล่านั้นล้วนแต่อยากเป็นมิตรกับเรา พวกเราทางนี้ไม่มีเรื่องใดหรอก เป็นเจ้าต่างหาก เจ้าไปแปดจักรวรรดิใหญ่ตามลำพัง หากไม่มีเสี่ยวเฟิ่งอยู่ข้างกาย พวกเราจะวางใจได้เช่นไร”
ขณะเอ่ย เฟิ่งซานหยวนโบกมือ ส่ายหน้าพูดว่า “ไม่ได้ๆ เรื่องนี้ข้าไม่เห็นด้วย ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด เจ้าพาเสี่ยวเฟิ่งไปด้วยเสีย”
เฟิ่งเซียวเองก็กล่าว “ใช่แล้ว เสี่ยวจิ่ว ทางนี้เจ้าวางใจเถิด! ดูจากสถานการณ์ยามนี้ ที่นี่ไม่มีอันตรายใดหรอก แม้ตอนนี้เรายังเป็นเพียงแคว้นระดับหก ทว่าแม้เป็นคนจากแคว้นระดับหนึ่งก็คงไม่โง่งมถึงขั้นลงมือกับเราหลังจากเห็นแล้วว่าพวกเรามีศักยภาพเช่นนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา หงส์ไฟตาเป็นประกาย หันไปมองนายท่านที่ยืนอยู่ข้างกาย พวกเขาไม่อยากให้ตนอยู่ที่นี่ ถ้านายท่านเห็นด้วย เช่นนั้นก็ดีสิ เขาจะได้ตามนางไปแปดจักรวรรดิใหญ่ด้วย
ทว่า เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า ก่อนกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้กลัวกลุ่มอำนาจจากแคว้นระดับหน
