เยี่ยจิงมองดูกลุ่มคนข้างกายที่ทักทายเฟิ่งจิ่วด้วยรอยยิ้ม อดกล่าวไม่ได้ว่า “ชาวบ้านในเมืองของพวกเจ้าช่างจริงใจนัก ภาพเช่นนี้คงหาดูจากที่อื่นไม่ได้”
“นั่นเป็นเพราะแต่เดิมบิดาของข้าเป็นแม่ทัพพิทักษ์ดินแดน แล้วเมื่อก่อนข้าก็ชอบเที่ยวเล่นในเมืองบ่อยๆ ชาวบ้านในเมืองต่างก็คุ้นเคยกับข้า” เฟิ่งจิ่วหัวเราะคิกคัก หลังจากเดินมาได้สักพัก ก็พูดกับเยี่ยจิงว่า “ข้าจะบอกให้นะ ในเมืองของเรา ของกินบนแผงลอยพวกนี้ ได้รสชาติดั้งเดิมยิ่งกว่าในเหลาสุราอีก ข้าจะพาเจ้าไปชิมดู”
เธอพาเยี่ยจิงไปแผงลอยที่เมื่อก่อน เธอชอบมาบ่อยๆ จากนั้นก็สั่งพวกของกินเล่นมาบางส่วน กินไปพลาง กล่าวกับนางไปพลางว่า “เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปบ้านพี่ชายของข้า แล้วก็บ้านเก่าที่พวกข้าเคยอาศัยอยู่ ทั้งสองที่อยู่ติดกันเลย”
“ดี” เยี่ยจิงพยักหน้ารับ แล้วถามว่า “เช่นนั้นก็หมายความว่าพี่ชายของเจ้าไม่กลับมาแล้วหรือ?”
“เขาบอกว่าไม่กลับมาก็จริง ทว่าก็ไม่แน่นอน แต่ข้าเชื่อว่าภายหน้าเขาจะต้องไปที่แปดจักรวรรดิใหญ่แน่นอน พรสวรรค์ของเขาเดิมทีก็ไม่เลวอยู่แล้ว บวกกับการฝึกฝนอยู่ข้างนอกเสมอ ประสบการณ์ต่อสู้ของเขาช่ำชองแล้ว พลังต่อสู้ก็แข็งแกร่ง”
ขณะเอ่ย เฟิ่งจิ่วกินอาหารเล็กน้อย ก่อนกล่าวอีกว่า “เป็นเจ้าต่างหาก กลับไปครานี้ เจ้าจะไปรายงานตัวที่สำนักศึกษาหนึ่งดาราหรือไม่?”
“อืม ข้าจะไปรายงานตัวที่สำนักศึกษาหนึ่งดารา เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อถึงตอนนั้นจะถู
