กเขาขึ้นเรือเหาะไป ทิ้งคนด้านล่างพวกนั้นไว้ เวลานี้ถึงจะค่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางราชวงศ์เฟิ่งหวง
ภายในจักรวรรดิของเซวียนหยวน ณ แปดจักรวรรดิใหญ่อันไกลโพ้น ในวังแห่งหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อในชุดคลุมสีดำหรูหราที่วาดลายเมฆเส้นทึบกำลังเอามือไพล่หลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง พลางมองท้องฟ้าด้านนอก นึกถึงผู้หญิงที่ห่วงหาในใจคนนั้น
ความคิดถึงและห่วงใยในใจ ทำให้เขามองเมฆขาวที่รวมตัวกันบนท้องฟ้าเป็นเฟิ่งจิ่วผู้เจ้าเล่ห์ปานจิ้งจอก ในเมฆขาวเหมือนจะเห็นนางยิ้มให้เขาจากตรงนั้น และคล้ายได้ยินเสียงเจ้าเล่ห์ใสกังวานตะโกนอยู่ตรงนั้นว่า ‘ท่านอา ท่านอา’
ริมฝีปากบางซึ่งเดิมทีเม้มเล็กน้อยยกขึ้นเบาๆ อย่างที่สังเกตไม่เห็นเพราะนึกถึงคนที่ทำให้ตนสุขใจ เผยรอยยิ้มออกมาให้เห็น
ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังทำอะไรตอนนี้?
ผ่านไปสองปีกว่าแล้ว ข่าวที่เริ่นเสียงส่งกลับมาครั้งก่อนบอกว่านางทะลวงถึงระดับหลอมแก่นพลัง ซ้ำยังทำให้พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของสำนักศึกษาสองดาราไม่เหลือเค้าเดิม
เขานึกถึงตรงนี้ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ นางก็เป็นเช่นนี้ ไปที่ไหนล้วนไม่สงบ ไม่เสียเปรียบใคร
แม้ปีนั้นตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา นางยังหนีรอดจากมือเขาไปได้ ถึงขั้นขโมยหัวใจของเขาไปด้วย ทำให้เขานึกว่าตัวเองพิศวาสเพศเดียวกันเสียแล้ว
“สัญญาสิบปี ทำไมตอนนั้นข้ากับนางถึงตกลงสัญญากันนานเพียงนี้?”
เสียงที่ทั้งทุ้มต่ำและแฝงด้วยแรงดึงดูดเปล่งออกจากปากเขาเบาๆ พร้อ
