ดดเด่น
“ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านไม่ต้องไปส่งหรอก ข้ากับเฟิ่งจิ่วอยู่ด้วยกันพวกท่านไม่ต้องเป็นห่วง จะไม่เกิดเรื่องอะไรเจ้าค่ะ” เยี่ยจิงหยุดฝีเท้าลง ก่อนบอกบิดามารดาที่มาส่งถึงนอกประตู
“อืม พวกเรารู้แล้ว มีเฟิ่งจิ่วอยู่ข้างกายเจ้า พวกเราก็วางใจได้” สามีภรรยาตระกูลเยี่ยตอบรับ จากนั้นสื่อให้พ่อบ้านก้าวขึ้นไป และส่งกล่องของขวัญสองสามกล่องด้านหลังให้
“นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เจ้าอย่าปฏิเสธเลย หากปฏิเสธอีกถือว่ารังเกียจพวกเราจริงๆ แล้ว” ผู้นำตระกูลเยี่ยกล่าวจบ ก็ให้พ่อบ้านยกของไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้จึงยิ้มเอ่ยว่า “ท่านลุงเยี่ยเกรงใจไปแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ปฏิเสธ เหลิ่งหวารับมา”
“ขอรับ” เหลิ่งหวาขานรับก่อนจะเข้าไปรับกล่องของขวัญมาเก็บเข้าในถุงฟ้าดิน
“เวลาสายแล้ว พวกเราขอตัวลาก่อน” เฟิ่งจิ่วประสานมือเอ่ย แล้วมองไปทางเยี่ยจิง
เยี่ยจิงเข้าใจ บอกบิดามารดาของนางว่า “ข้าไปเที่ยวที่นั่นสักพักจะกลับมา พวกท่านไม่ต้องกังวล พวกเราไปแล้วนะเจ้าคะ”
“เดินทางปลอดภัย” สามีภรรยาตระกูลเยี่ยกล่าว และกำชับเยี่ยจิงบางเรื่องอีก จากนั้นทั้งสองคนถึงจะมุ่งหน้าไปนอกเมือง
ก่อนจะพ้นประตูเมือง คนจากตระกูลจำนวนไม่น้อยในเมืองกรูกันออกมา ในมือถือของขวัญอยากจะมอบให้ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกองครักษ์ตระกูลเฟิ่งขวางออกไป จวบจนออกมานอกประตูเมืองแล้ว เรือเหาะก็ปรากฏขึ้นมา
“ไปกันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วให้สัญญาณ พว
