ใน เห็นลูกสาวของพวกเขานั่งพิงหัวเตียง เฟิ่งจิ่วนั่งอยู่ข้างเตียง สองคนไม่รู้กำลังคุยอะไรกัน จะส่งเสียงหัวเราะกันเสมอ
“ท่านพ่อ ท่านแม่” เยี่ยจิงเห็นคนทั้งสองมาก็ขานเรียก
“พวกเราไม่ทันเข้ามาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเจ้าแล้ว” ผู้นำตระกูลเยี่ยกล่าว ก่อนบอกเฟิ่งจิ่วว่า “คุณหนูเฟิ่ง ข้าสั่งคนเตรียมอาหารเที่ยงวางไว้ในลานบ้าน ทั้งหมดเป็นอาหารสามัญประจำบ้าน หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจ”
“ไม่เลยเจ้าค่ะ อาหารสามัญประจำบ้านอร่อยนัก” เฟิ่งจิ่วเอ่ย
“เช่นนั้นเชิญ ข้าให้คนนำสุราล้ำค่าออกมาด้วย จะเชิญคุณหนูเฟิ่งดื่มสักสองแก้ว” กล่าวจบ เขาบอกฮูหยินข้างกายว่า “ให้สาวใช้ดูแลจิงเอ๋อร์ลุกจากเตียง แล้วประคองนางไปกินมื้อเที่ยงข้างนอกด้วยกัน คนเยอะคึกคักหน่อย นางจะยิ่งมีชีวิตชีวา”
“เจ้าค่ะ พวกท่านสองคนไปกันก่อนเถอะ! ประเดี๋ยวพวกเราจะตามไป” เยี่ยฮูหยินกล่าว บอกให้พวกเขาสองคนไปนั่งในลานบ้านกันก่อน ส่วนตนเองเรียกสาวใช้เข้ามาช่วย
เมื่อคนทั้งสองออกมาด้านนอก เหลิ่งหวามายืนอยู่ข้างหลังเจ้านาย ผู้นำตระกูลเยี่ยรินเหล้าให้เฟิ่งจิ่ว “เจ้าลองสิ นี่เป็นเหล้าวิญญาณของสะสมของข้า ฤทธิ์ค่อนข้างแรง”
“เจ้าค่ะ”
เฟิ่งจิ่วขานรับและยกแก้วสุราขึ้นมาจิบเบาๆ อึกหนึ่ง เข้าปากแล้วรสกลมกล่อม กลิ่นอายพลังวิญญาณขุมหนึ่งไหลตามลำคอเข้าไปในร่างกาย “รสชาติหอมหวาน พลังวิญญาณอบอวล เป็นเหล้าชั้นดีที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ”
“ชอบก็ดื่มเยอะๆ อาหารที่ข้าใ
