ฉันจะเลี้ยงชาให้คุณแทนแล้วกัน”
“คุณ! ช่างกล้าเหลือเกินนะ!!!” อาจารย์หลินไม่เคยถูกทำให้ขายหน้าขนาดนี้มาก่อน เขาโกรธจนโยนชามทองคำทิ้ง
ชามทองคำส่งเสียงดังกระทบใจทุกคน
ใบหน้าของเฝ่ยมาขาวราวกับกระดาษ เขารีบกล่าวปลอบอาจารย์หลินทันที “ท่านอาจารย์ อย่าโกรธเลยครับ”
จากนั้นเขาหันมองเฝ่ยไป๋ลู่ และพูดอย่างเคร่งขรึม “อาจารย์หลินจะไม่ขออะไรจากใคร เขาอุตส่าห์มาให้พรเธอ แต่เธอกลับพูดจาหยาบคายแบบนี้กับอาจารย์ ยังไม่รีบยอมรับผิดแล้วขอโทษอีก แล้วรีบทำตามที่อาจารย์บอกซะ กรีดเลือดออกมาได้แล้ว!”
เฝ่ยไป๋ลู่ยังคงไม่ไหวติง
“รีบมาขอโทษเดี๋ยวนี้!” เฝ่ยมาดึงเฝ่ยไป๋ลู่ พยายามบังคับให้เธอก้มตัวลงและขอโทษอาจารย์หลิน
เฝ่ยไป๋ลู่หัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะผลักเขาออกไปด้วยฝ่ามือเดียว
ร่างของเฝ่ยมาบินออกไปเกือบสองเมตรอย่างควบคุมไม่ได้ และล้มลงกับพื้น
“…” ห้องโถงพลันเงียบลง
เฝ่ยไป๋ลู่มีร่างกายผอมบาง ส่วนเฝ่ยมาเป็นชายวัยกลางคนที่มีร่างกายแข็งแรง ทำไมเขาถึงบินออกไปเพียงแค่โดนเธอสัมผัสเล็กน้อย ช่างน่าขำเสียจริง
เฝ่ยมาลุกขึ้นจากพื้น
ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้แข็งแก่งเหมือนโดนคนเหยียบอย่างไรอย่างนั้น เขามองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย
ดาวหายนะดวงนี้…
เฝ่ยไป๋ลู่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะ มองไปที่อาจารย์หลินแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์ผู้นี้เชี่ยวชาญศาสตร์ด้านใดหรือ? แพทย์ การทำนายโชคชะตา หรือการพยากรณ์ แต่โชคลาภที่คุณบอกเมื่อครู
