าไปคารวะ “ท่านเจ้าสำนัก”
“นั่งสิ” เจ้าสำนักให้สัญญาณ แล้วยื่นถ้วยชาให้นาง เห็นเฟิ่งจิ่วตรงหน้าท่าทางมีชีวิตชีวาเปล่งประกายเช่นตอนแรกจึงเผยรอยยิ้มออกมา “ลำบากอยู่ข้างนอกมาตั้งปีกว่า”
“ไม่เลยขอรับ เดินทางไปทั่วเปิดหูเปิดยิ่ง” เธอรับน้ำชามาพลางเอ่ยไป มองเจ้าสำนักกับรองเจ้าสำนักข้างๆ กัน แล้วกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก ข้ากลับมาครั้งนี้อันที่จริงมาบอกลาทั้งสองท่านขอรับ”
“เจ้าจะกลับไปแล้วหรือ?” เจ้าสำนักเอ่ยถามโดยไม่แปลกใจ เดิมทีนางไม่ใช่คนที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วต้องกลับไป
“ขอรับ ข้าคิดจะกลับไปราชวงศ์เฟิ่งหวง กลับไปพบครอบครัวเสียหน่อย จากนั้นข้าจะต้องจากที่นี่ไปแปดจักรวรรดิใหญ่แล้ว” เธอบอกแผนการแก่พวกเขาสองคน
“ไปเถอะ! ที่นี่เล็กเก็บเจ้าไว้ไม่อยู่ แต่เจ้าต้องจำไว้ ไปสถานที่เช่นแปดจักรวรรดิใหญ่ต้องระวังทุกเรื่อง ผู้แข็งแกร่งทางนั้นเป็นเช่นไม้ป่า เพียงไม่ระวังจะนำมาซึ่งหายนะต่อชีวิต ต้องรู้จักเก็บซ่อน”
………………………………………………….
