์บันดาลแต่ไม่เจอแม่ของเธอ
“คิดเงินเถอะ!” นางบอกชายที่ถือยาทิพย์สิบกว่าอย่างตามมาข้างหลัง
“ขอรับ คุณชายเชิญทางนี้” เขาเดินวนเข้ามา ท่าทางเปลี่ยนไปเสียยกใหญ่ พร้อมใบหน้ายิ้มแย้มมากขึ้น
ภายในร้านขายยาทิพย์ คนที่กำลังดูยาทิพย์รอบๆ ปรายตามองไปทางเฟิ่งจิ่วบ่อยครั้งด้วยสายตาพินิจมอง
เพียงเพราะเด็กหนุ่มสวมชุดสีฟ้าครามไม่สะดุดตา กลับสามารถซื้อยาทิพย์ล้ำค่ามากมายเพียงนั้นได้ ยาทิพย์พวกนั้นแม้พวกเขาอยากซื้อสักอย่างก็ไม่มีเงินจะซื้อมาได้ เขากลับซื้อทีเดียวสิบกว่าอย่าง ภูมิหลังของเขาเป็นเช่นไรกันแน่?
หลังจากคิดเงินเฟิ่งจิ่วเก็บของทั้งหมดเข้าห้วงมิติถึงจะเดินออกไป ออกมาข้างนอกเดินวนตามถนนใหญ่สักพัก ซื้อของจำพวกผลไม้กับของว่าง คิดว่าออกเดินทางจะได้กินระหว่างทาง
ทว่าเธอเดินไปสักระยะก็รู้ว่าตนเองถูกคนเพ่งเล็ง ก้าวนวยนาดเดินไปด้วยฝีเท้าสบายๆ กระทั่งเดินเลี้ยวเข้าตรอกแห่งหนึ่ง หันข้างเล็กน้อยยืนพิงรอตรงนั้น ไม่นานนักร่างสีเทาแวบเข้ามา ทำให้เธอสะดุ้งตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
“ตามข้ามาตลอดทางเช่นนี้ คิดจะทำอะไร?” สองแขนของเธอกอดอก มองชายวัยกลางคนพลางถามไป
ชายวัยกลางคนไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะรู้ตัว จึงเดินออกมาไม่หลบซ่อนอีกต่อไป “เจ้าหนู ส่งยาทิพย์ที่เจ้าซื้อเมื่อครู่มาเสียดีๆ!”
“หึ!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเยาะ พร้อมชายตามองเขา “ที่แท้ก็สนใจยาทิพย์ของข้า! เจ้าใจกล้าไม่เบาเลย”
“หึ! เจ้าต่างหากใ
