ให้สัญญาณเฟิ่งจิ่วนั่งลง
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าและกลับไปนั่ง
ผู้ครองแคว้นตรงตำแหน่งอาวุโสเห็นคนด้านล่างทำอะไรตามใจไม่ขัดเขินสักนิด ท่าทางทั้งเฉยชาและเป็นอิสระ ดวงตาก็ฉายแววในทันที ยิ้มเอ่ยว่า “อยากพบภูตหมอตั้งนานแล้ว แต่ตลอดมาไม่มีโอกาสนี้ รู้ว่าภูตหมอมาแคว้นสวรรค์บันดาล ข้าดีใจยิ่งนักจริงๆ”
“ที่ผ่านมาได้ยินว่าแคว้นสวรรค์บันดาลเจริญรุ่งเรือง สถานที่เลื่องชื่อมากมาย ข้าอยากมาเห็นตั้งนานแล้ว ครั้งนี้ผ่านมาที่นี่พอดี จึงคิดจะเที่ยวเล่นที่นี่หลายๆ วัน แต่ไม่คิดว่าเพิ่งมาถึงเมืองหลัง ผู้นำแต่ละตระกูลก็รู้เรื่องต่อๆ กันไป แม้แต่ท่านผู้ครองแคว้นยังแตกตื่น ทำให้ข้าคาดไม่ถึงจริงๆ”
ผู้ครองแคว้นได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะร่า “นั่นเป็นเพราะภูตหมอชื่อเสียงโด่งดังไปทุกแคว้น กลับลึกลับอย่างยิ่ง อยากพบภูตหมอก็ยาก จึงทำให้ทุกคนสงสัยในใจ รู้ว่าภูตหมอมาถึงเมืองหลวงจึงอยากไปเชื้อเชิญเป็นคนแรก”
กล่าวจบ เขาเอ่ยอีกว่า “ครั้งนี้ภูตหมอลำบากมาแคว้นสวรรค์บันดาล ต้องอยู่หลายๆ วันหน่อย หากอยากไปเที่ยวหรือชมที่ไหน ข้าจะไปด้วย ต้องให้ภูตหมอกลับไปด้วยความสุข”
กล่าวเช่นนี้แววตาเฟิ่งจิ่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เจ้าครองแคว้นผู้สง่าผ่าเผยจะไปเดินเล่นรอบๆ เป็นเพื่อนเธอ? วางเธออยู่ตำแหน่งเดียวกับเขา หน้าของเธอใหญ่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
แต่แม้มีชื่อเสียงภูตหมอ ผู้ครองแคว้นอย่างเขาทำไมต้องทำเช่นนี้?
………………………………………………….
