ลนักเล่นแร่แปรธาตุอายุร้อยปี หากนางไม่มีความสัมพันธ์เครือญาติกันจริง พวกเราจะยอมรับซี้ซั้วได้อย่างไร?”
บนตำแหน่งผู้อาวุโส ผู้เฒ่าฟังคำพูดของเขาพลางดื่มชาเงียบๆ ไม่ปริปาก ทำให้คนไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรกันแน่
“ท่านพ่อ เฟิ่งจิ่วน่ารังเกียจจริงๆ หากคนเช่นนี้เข้ามาบ้านตระกูลซั่งกวนของเรา เกรงว่าจะไม่รับการสั่งสอน อีกอย่างถือแส้ยาวฟาดคนของเรากลางถนนใหญ่ คนเช่นนี้ข้าคิดว่าพวกเราอย่ารับมาจะดีกว่า”
ผู้เฒ่าฟังถึงตรงนี้จึงวางถ้วยชา น้ำเสียงแก่ชรากล่าวอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “นางไม่รู้เรื่องถึงจะถูก ปีนั้นความทรงจำของเฟิ่งเซียวถูกปิดผนึกไว้ หากนางรู้คงรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ? เจ้าคิดว่าหากนางรู้เรื่องในปีนั้นจะยังกลับมาตระกูลซั่งกวนของเราหรือ?”
“เช่นนั้นจะทำอย่างไร? หรือปล่อยไปเช่นนี้?”
“คิดหาข้ออ้างดีๆ ถึงเวลานั้นจะรับมือนางได้ง่ายๆ นอกนั้นครั้งหน้าเห็นนางก็พากลับมาก่อน ข้าอยากเจอลูกสาวของหวั่นหรงเสียหน่อย”
“ขอรับ” ผู้นำตระกูลซั่งกวนพยักหน้ารับ ถามอีกว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้นางถูกรับเข้าวังไป พวกเราควรทำเช่นไร?”
“เข้าวังไปยิ่งดี เดี๋ยวข้ากับเจ้าจะเข้าวังไปด้วยกัน ให้ผู้ครองแคว้นตัดสินใจได้พอดี ถึงเวลานั้นเรื่องรับนางกลับมาตระกูลซั่งกวนหากผู้ครองแคว้นเอ่ยปากก็ต่างกันแล้ว”
ผู้นำตระกูลซั่งกวนได้ยินเช่นนี้ก็ดวงตาเป็นประกาย “ท่านพ่อหมายความว่า ไม่ว่านางยอมรับหรือไม่ล้วนต้องรับน
