ี้ซาน! เป็นเจ้าจริงๆ! ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่? ทะ ทำไมเขายัง…” ทำไมเขายังรอด?
ทหารรับจ้างทุกคนเพียงรู้สึกเหลือเชื่อและยากจะเชื่อ เพิ่งกลับมาจากเทือกเขา ตอนนั้นไปกันหลายสิบคน แต่กลับมาเหลือเพียงไม่ถึงยี่สิบคน อีกทั้งแต่ละคนยังบาดเจ็บเหน็ดเหนื่อย
กลับมาเห็นปี้ซานที่พวกเขานึกว่าตายหรือถูกสัตว์ร้ายกินไปนานแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยืนอยู่ตรงนั้นอย่างครบถ้วนไม่บุบสลาย ผลกระทบทางสายตาเช่นนี้ทำให้ในใจของพวกเขายากจะสงบ
พวกเขานึกว่าปี้ซานตายแล้ว…
พวกเขาเห็นปี้ซานก็นึกถึงการกระทำก่อนหน้านี้ของพวกเขา แต่ละคนไม่คาดคิด พลันก้มหน้าอย่างละอาจใจเล็กน้อย
ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังขั้นสูงสุดคนหัวหน้าเป็นคนเรียกปี้ซานไว้ เห็นปี้ซานท่าทางเย็นชาและมาประสบการณ์เดินอยู่ตรงนั้น จึงก้าวยาวเข้าไปทันที
“ปี้ซาน ดีเหลือเกิน เจ้ายังรอด!”
มือของเขายื่นจะไปโอบไหล่ของเขา หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน พี่น้องกอดคอกันต้องแลกมาด้วยการกอดกลับ ทว่ายามนี้ปี้ซานกลับหลบห่าง ท่าทางเฉยชา
“ขออภัย รบกวนหลบไปหน่อย”
ปี้ซานมองผู้ชายที่มาขวางตรงหน้า เป็นหัวหน้ากลุ่มและพี่น้องของเขา เป็นคนที่เขาเคยช่วยชีวิต แต่สุดท้าย…
นึกถึงภาพที่เขาถูกทอดทิ้งในเทือกอเวจี ภาพที่พวกเขาทิ้งเขาไปก็ไม่เท่าไร ยังเก็บถุงฟ้าดินติดตัวของเขาไป หัวใจของเขาเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ก่อนจะสาวก้าวเดินหน้าไป
คนพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว
“ปี้ซาน เจ้าจะไปไหน?” หัวหน้ากลุ่มทหารรั
