บจ้างหันก้าวไปขวางทางของเขาไว้ พร้อมมองปี้ซานเบื้องหน้าที่ท่าทางเย็นเยียบ เอ่ยว่า “ปี้ซาน กลับมาเถอะ! ข้าต้องการเจ้า พวกเราต้องการเจ้า!”
หากตอนแรกเขาไม่ทิ้งปี้ซานไว้ที่นั่น กลุ่มของพวกเขาอาจไม่สูญเสียอย่างหนักหนาเช่นนี้ ทิ้งปี้ซานไปเป็นการตัดสินใจที่เขาทำพลาดที่สุด
ยามนี้สิ่งที่เขาคิดยังคงเป็นเพียงผลประโยชน์ของตนเอง ไม่ใช่ปี้ซาน
………………………………………………….
ตอนที่ 1190 กลับดำเป็นขาว
“จริงหรือ? แต่ข้าไม่ต้องการพวกเจ้าแล้ว” ปี้ซานยื่นมือผลักคนตรงหน้าออกไป แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างถูกผลักเช่นนี้ ไฟโทสะที่โกรธเคืองอับอายปะทุขึ้นมา ก้าวเข้าไปและตะโกนว่า “ปี้ซาน! เจ้าเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้าง! เจ้าลืมเสียแล้วหรือ?”
“ขออภัยด้วยจริงๆ ตอนนี้เขาเป็นคนของข้า” เฟิ่งจิ่วตรงหน้าเดินกลับมาด้วยฝีเท้าเนิบๆ หางตาหยิบเล็กน้อยมองทหารรับจ้างที่สวมชุดทหารรับจ้างขาดรุ่งริ่ง
“เด็กเมื่อวานซืนจากไหนกัน? ไสหัวไปเสีย!” เขายกมือผลักไป แรงมากพอจะทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งล้มไปไกลหลายจั้ง
แต่คนที่เขามาเจอดันเป็นเฟิ่งจิ่ว อีกอย่างตอนนี้เธอกำลังอารมณ์ไม่ดี! เมื่อเห็นคนยื่นมือมาผลักจึงไม่หลบหลีกและยกขาถีบไปทันที
ปลายเท้าที่แฝงด้วยแรงลึกลับเตะเข้าข้อมือซ้ายที่ยื่นมาผลักอย่างแม่นยำ เพียงได้ยินเสียงดังกร๊อบลอยมา ร่างกายของเขาถูกแรงลึกลับผลักออกไปไกลหลายจั้ง
“อึก อ๊าก!”
กระดูกหักแตกตั้งแต่ข้อมือไปถึงแขน เสียงกร
