ีดร้องรุนแรงของหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างทำให้ทุกคนโดยรอบตกใจ พวกชาวบ้านเห็นท่าไม่ดีจึงเร่งรีบถอยหลบห่าง ทหารรับจ้างพวกนั้นเห็นท่าทางก็เข้ามาล้อมปี้ซานกับเฟิ่งจิ่วไว้อย่างรวดเร็ว
สองคนในนั้นประคองหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างที่ล้มไปกุมข้อมือบนพื้นขึ้นมาโดยเร็ว
“จับเจ้าเด็กคนนี้มา!”
หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างกัดฟันตะโกนกราด แขนซ้ายลู่ลงใช้การไม่ได้อย่างสบบูรณ์ เพียงขยับเล็กน้อยก็เจ็บเข้ากระดูกดำ ความเจ็บรุนแรงและความโกรธเกรี้ยวหลอมรวมกันผุดขึ้นมา จิตสังหารทั่วร่างจู่โจมไป ความคิดแรงกล้าที่อยากจะให้อีกฝ่ายตายครอบงำภายในห้วงความคิด
“ดูซิว่าใครจะกล้า!”
ปี้ซานก้าวยาวเข้าไป แววตาคมกริบกวาดมองทหารรับจ้างที่คิดจะเข้ามาพวกนั้น ข่มขู่เสียงเข้ม “ใครกล้าทำร้ายเขาแม้แต่ผมสักเส้น ข้าปี้ซานจะไม่ปล่อยมันแน่!”
“ปี้ซาน! เจ้าทรยศกลุ่มทหารรับจ้างของพวกเรา ยามนี้ยังกล้าเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าพวกเรา!”
ทหารรับจ้างรอบข้างได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจ มองหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างที่กล่าวไป ก็เห็นเขาสาวก้าวเข้าไป พร้อมมองปี้ซานด้วยสายตาโกรธเคือง “คนไม่ซื่อสัตย์ ทรยศพวกพ้องและพี่น้องเพื่อผลประโยชน์อย่างเจ้า วันนี้ข้าต้องกำจัดคนชั่วเพื่อพวกพ้องของเรา! พี่น้องทั้งหลายฟังให้ดี! ฆ่าปี้ซานคนนี้เสียที่นี่! คนเช่นนี้ไม่ควรรอดชีวิต!”
ปี้ซานได้ยินคำพูดของเขาก็อึ้งไปพักหนึ่ง แต่ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกยากจะเชื่อ ที่แท้กลับดำเป็นขาวเป็นเช่นนี้? เขาเอ่ย
