นหวั่นหรงโชคดี ไม่รู้ทำไมถึงไปเข้าตาซานหยางจื่อของสำนักโอสถตะวัน สำนักเล่นแร่แปรธาตุที่ใหญ่ที่สุดในแปดจักรวรรดิใหญ่ เขารับพาไปเป็นลูกศิษย์สายตรงคนสุดท้าย ครึ่งปีก่อนเรื่องนี้แพร่สะพัดไป คนของแคว้นใหญ่ก็ได้ยินกันทั้งนั้น”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ ขณะแปลกใจก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง “สำนักโอสถตะวันที่ใหญ่ที่สุดในแปดจักรวรรดิใหญ่?”
ไม่นึกว่าแม่ของเธอจะถูกซานหยางจื่ออะไรนั่นพากลับไปเป็นลูกศิษย์คนสุดท้าย? เธอจะพาแม่ของเธอกลับบ้าน! ไม่คิดว่าเข้าไปเทือกเขาอเวจีปีเดียวกลับเกิดเหตุไม่คาดคิดมากมายเพียงนี้
กล่าวเช่นนี้หากเธอคิดจะตามหาแม่ ต้องไปสำนักโอสถตะวัน?
เดิมทีเธอคิดว่ามาที่นี่ครั้งนี้ต้องพาแม่ของเธอกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพ่อ ไม่คิดว่าแม่ของเธอกลับไปสำนักเล่นแร่แปรธาตุที่ใหญ่ที่สุดในแปดจักรวรรดิใหญ่ เช่นนี้จะพาคนกลับมาคงวุ่นวายมาก
นึกถึงตรงนี้เธอขมวดคิ้วทันควัน แอบคิดว่าจากนี้ไปควรทำอย่างไร?
หัวหน้าตลาดมืดเห็นท่าทางครุ่นคิดของเฟิ่งจิ่วก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยว่า “คุณชายเฟิ่งเป็นคนทะเยอทะยาน แปดจักรวรรดิใหญ่เป็นสถานที่ที่มังกรเจียวหลงทะยานสู่ท้องฟ้า ด้วยพละกำลังของคุณชายเฟิ่ง ทำไมไม่ลองไปเล่า?”
………………………………………………….
