ขึ้นบางส่วน
“ขอรับ ไปตั้งแต่เช้า แม้แต่ทหารอารักขาของเขาก็ตามไปพร้อมกัน ไปกันหลายชั่วยามแล้วขอรับ” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวจบถึงจะถอยออกไป
หนิงหลางพลันก้าวยาวมาข้างนอก แล้วเร่งฝีเท้าเดินลงไป มายังข้างกายพวกของต้วนเยี่ย “เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่าเฟิ่งจิ่วไปแล้ว อีกอย่างข้าไม่เห็นใครในห้องเขาเลย แล้งน้ำใจเหลือเกิน จะไปทำไมไม่บอกพวกเราสักคำ? ไปเงียบๆ เช่นนี้ จริงๆ เลย”
พวกเขาที่นั่งตรงโต๊ะกำลังดื่มเหล้า ดวงตาหลุบลงมองอารมณ์ของพวกเขาไม่ได้ชัดเจน เพียงได้ยินพวกเขาเอ่ยว่า “คำพูดของเจ้ากับเจ้าของโรงเตี๊ยมข้างบนพวกเราได้ยินแล้ว เจ้าไม่ต้องบอกหรอก เดิมทีเขาบอกจะไป แต่ไม่นึกว่าจะเร็วเพียงนี้”
หนิงหลางนั่งลงโดยไม่พูดอะไร เพียงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในใจ อยู่ด้วยกันมานานปานนั้นเขาไปอย่างกะทันหัน พวกเขายังไม่รู้จะไปตามหาเขาได้ที่ไหน แค่คิดก็ไม่สบายในใจ
“พวกเจ้าว่าเขาไปไหน? จะไปแคว้นระดับหนึ่งจริงหรือ?” ซ่งหมิงเอ่ยถามอย่างสงสัยเล็กน้อย
………………………………………………….
