รือ?
หัวหน้ากลุ่มที่เขาติดตามมาหลายปีเพียงนั้น พี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมามากมาย กลับทิ้งเขาที่บาดเจ็บและเดินไปไหนไม่ได้เอาไว้ เขาไม่รู้ว่าตนเองจะมีชีวิตไปทำไม?
เขารู้แจ้งว่าไม่ช้าก็เร็วตนเองจะถูกฆ่าตายที่นี่หรือโดนสัตว์ร้ายลากไป แต่ภายใต้สถานการณ์ที่หิวโหย เขายังคงใช้กริชที่พวกนั้นทิ้งไว้ให้เฉือนเปลือกไม้กิน
ที่แท้มนุษย์ก็สามารถเห็นแก่ตัวเช่นนั้นได้ ที่แท้พี่น้องที่บอกว่าจะฝ่าฟันอันตรายและช่วยเหลือกันเป็นเรื่องไม่จริงทั้งนั้น ตอนเขาถูกกลุ่มทอดทิ้ง พี่น้องที่อดีตเขาเคยช่วยชีวิตไว้พวกนั้น ไม่มีใครออกมาพูดเพื่อเขาเลยสักคน
ภายใต้สถานการณ์ที่เขาเดินและสู้ต่อไม่ได้ พี่น้องที่สนิทสนมยิ่งในวันวานทำเพียงมองอย่างเฉยชา ถึงขั้นเก็บไปแม้แต่ถุงฟ้าดินติดตัวเขา
เหลือไว้แค่กริชขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง เหอะๆ กริชขึ้นสนิมเล่มเดียว!
เฟิ่งจิ่วเห็นว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนไปไม่เหมือนตอนเจอกันครั้งแรก ใบหน้าของเขาไม่เผยอารมณ์อะไร บนร่างไม่มีพลังชีวิตอีก มีแต่ความเย็นชา ความเศร้าโศก และกลิ่นอายที่สิ้นหวังหมดหนทางเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ถามว่าช่วงนี้เขาเจออะไรมาให้มากความ เฟิ่งจิ่วเพียงเอ่ยว่า “เจ้าทนหน่อย ข้าจะทำแผลให้เจ้า” จากนั้นค่อยให้สัญญาณพวกที่เหลือถอดเสื้อผ้าของเขาออก พร้อมทั้งกรีดกางเกงสกปรกนั่น เผยให้เห็นบาดแผลตรงต้นขา
“ลั่วเฟย หากิ่งไม้ให้เขากัดไว้” เธอสั่งโดยไม่เงยหน้า
“ไม่ต้อง ความเจ็บแค่นี้ไม่เท่าไรหรอก”
