เขาปฏิเสธ แล้วบอกกับเฟิ่งจิ่วว่า “ข้าทนไหว”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็มองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นถึงจะพยักหน้าและหยิบมีดเล่มเล็กๆ มาตัดเนื้อที่เน่าเพราะอักเสบตรงแขนรวมถึงตรงแผ่นหลังให้เกลี้ยง ก่อนจะใช้ยาดองเหล้าทำความสะอาดแผล หลังจากโรยยาก็พันแผลให้
เมื่อทำแผลตรงแขนและหลังของเขาเรียบร้อย เฟิ่งจิ่วก็จัดการแผลตรงต้นขา ตรงนั้นนอกจากเป็นแผลแล้วยังกระดูกหัก ค่อนข้างเป็นปัญหา
ทหารรับจ้างเห็นเด็กหนุ่มชุดแดงทำแผลด้วยท่าทางชำนิชำนาญก็ตกใจ ถามว่า “เจ้าคือภูตหมอรึ?”
………………………………………………….
ตอนที่ 1172 เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้
“ไม่เหมือนหรือ?”
“เหมือนสิ” เขามองเฟิ่งจิ่วกำลังทำแผลโดยไม่เงยหน้า กล่าวว่า “ท่าทางของเจ้าชำนาญมาก”
“อาจเพราะข้าบาดเจ็บหรือช่วยคนพันแผลบ่อย” ครั้นเอ่ยถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วเงยหน้าขึ้นมา แล้วเผยรอยยิ้มให้เขา “แต่ข้าคงไม่ช่วยใครง่ายๆ และยังเป็นเดือดเป็นร้อนเพื่อคนอื่นอย่างเจ้าหรอก”
ทหารรับจ้างอึ้งไป รู้ว่าเด็กหนุ่มหมายถึงตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก แล้วตนเองออกหน้าปกป้องพวกเขา ระหว่างที่เขานิ่งอึ้งใจลอยเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มก็พลันได้ยินเสียงดังกร๊อบ เขาร้องเสียงอู้อี้ เม็ดเหงื่อไหลซึมจากหน้าผาก
“เอาละ กระดูกที่เคลื่อนไปช่วยเจ้าต่อเรียบร้อยแล้ว ต่อไปจะใส่ยาและดามไว้” เธอเอ่ยพลางเงยหน้ามองเขา เห็นว่าเขาฝืนทนเสียจนเหงื่อไหล ก็ยิ้มเอ่ยว่า “วางใจเถอะ อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”
คนอื่นข้างๆ ฉีกยิ้ม “
