ักนะ” ลั่วเฟยกล่าว แต่เห็นว่าหว่างคิ้วของเฟิ่งจิ่วเต็มไปด้วยความมั่นใจ จึงกลืนความเคลือบแคลงในใจกลับลงไปทันควัน
ช่างเถอะ เขาบอกว่าได้ก็ได้สิ! อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้รีบไปกันเดี๋ยวนี้ อีกทั้งช่วงนี้ผู้แข็งแกร่งที่มาจากส่วนลึกพวกนั้นคงจากไปไม่ตามหาพวกเขาต่อแล้ว ต่อให้อยู่อีกสิบวันครึ่งเดือนก็รอได้
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงพักผ่อนกันที่นี่ แม้ในห้วงมิติมีอาหาร แต่ถ้าอยากจะกินมื้อใหญ่กลับไม่เพียงพอ ในหมู่สี่คนสองคนไปเก็บกิ่งไม้ อีกสองคนไปล่าอาหารป่า ส่วนเฟิ่งจิ่วนั่งอยู่ตรงนั้นกับทหารรับจ้าง
“พวกเจ้าทะลวงขั้นกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังแล้ว?” ทหารรับจ้างมองเฟิ่งจิ่ว ภายในดวงตามีความประหลาดใจที่ไม่อาจปกปิด
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ใช่! บรรลุขั้นช่วงก่อนหน้านี้แล้ว ถึงได้วางแผนจะกลับ การฝึกวิชาครั้งนี้จบลงแล้ว” กล่าวจบ เฟิ่งจิ่วยังถามอีกว่า “เจ้าจะกลับไปสมาคมทหารรับจ้างหรือไม่?”
ได้ยินเช่นนี้ สายตาของเขามองเด็กหนุ่มข้างกาย เงียบไปเนิ่นนานถึงเอ่ยว่า “เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ หากเป็นไปได้โปรดให้โอกาสข้าได้ตอบแทนเถอะ”
………………………………………………….
