ไม้ไปเช่นนั้น
เฟิ่งจิ่วเดินไปใกล้ทีละก้าวๆ ตอนที่ไปถึงตรงนั้นและเห็นเขา ก็ตกใจเล็กน้อยทันที “เป็นเจ้าเอง?”
เขาเป็นทหารรับจ้างระดับหลอมแก่นพลังที่สำรวจเส้นทาง และเป็นคนที่เคยพูดช่วยพวกเขา แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ซ้ำยังหมดสภาพเช่นนี้?
“เอ๋? เจ้าคือทหารรับจ้างคนนั้นนี่!” หนิงหลางจำเขาได้เช่นกัน จึงร้องอุทาน “ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้?”
ต้วนเยี่ยกับลั่วเฟยได้ยินก็จำได้แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าทหารรับจ้างคนนั้นจะกลายเป็นเช่นนี้ นี่พบเจอเรื่องอะไรมา? อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ฝึกตนหลอมแก่นพลัง ทำไมถึงสะบักสะบอมเช่นนี้ได้?
ทหารรับจ้างผู้นั้นเคี้ยวเปลือกไม้เงยหน้ามองพวกเขา ดวงตาที่สงบนิ่งดุจสายน้ำฉายแววไม่คาดคิด “ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้า?”
“ขาเจ้าบาดเจ็บรึ?” เฟิ่งจิ่วถาม ทว่าไม่รอให้ทหารรับจ้างเอ่ยปากก็บอกหลายคนข้างกายว่า “พาเขาออกมาก่อน ข้าจะดูแผลให้เขา”
………………………………………………
