หลเข้าสู่ร่างกาย เฟิ่งจิ่วลองทำดูจึงค่อยๆ ควบคุมได้แล้ว
แต่แม้เป็นเช่นนี้ พลังชีวิตที่โดนดูดซับพวกนั้นกลับไม่มีทางส่งกลับไปได้อีก เพราะต้นไม้เหล่านั้นสูญสิ้นพลังชีวิตไปแล้ว ที่เหลืออยู่มีแค่ต้นไม้แห้งตายเท่านั้น
“เปรี้ยง!”
สายฟ้าครั้งแรกวาดผ่านฟากฟ้า ผ่าลงมาจากฟ้าสูง ความแข็งแกร่งของพลานุภาพสะเทือนจนคนด้านนอกที่กำลังทำลายค่ายกลสะดุ้งตกใจและพากันหมอบลง
ทั้งพื้นดินเหมือนแตกออกมา พวกเขาได้ยินเสียงแกรกดังสนั่นลอยมาจากด้านในค่ายกลเขตอาคมรางๆ คล้ายว่ามีบางอย่างแตกออกจากกัน…
ไม่ต้องพูดถึงว่าคนข้างนอกตกใจ แม้แต่พวกของต้วนเยี่ยด้านในก็เช่นกัน
………………………………………………….
ตอนที่ 1162 ขาดแค่ครั้งสุดท้าย
ครั้นหันกลับไปมอง ก็เห็นเพียงว่าอาศรมถูกผ่าเป็นรอยแยก รอยแยกนั้นขยายออกไปทีละน้อยๆ จนกระทั่งหินก้อนยักษ์กลิ้งลงมา
“เฮือก!”
พวกเขาทั้งหลายสูดลมหายใจ ตื่นตระหนกเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ “เช่นนี้เฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างในจะไม่เป็นอะไรหรือ เขายังไม่ออกมา หากอาศรมถล่มลง เขาจะโดนฝังอยู่ข้างในทั้งเป็นหรือไม่?”
“พูดอะไรของเจ้า จะเป็นไปได้อย่างไร?” หนิงหลางถลึงตามองลั่วเฟย แต่ฝ่ามือมีเหงื่อจากความตึงเครียดไหลซึมเพราะเหตุนี้
พวกเขาอารักขาอยู่ในนี้พลางเฝ้ารอ แทบจะร้อนรนยิ่งกว่าตอนพวกเขาทะลวงขั้นกันเองเสียอีก ด้านหนึ่งต้องกังวลว่าคนข้างนอกจะทำลายค่ายกลบุกเข้ามา อีกด้านก็หวั่นใจไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่วจะเกิดเรื่องอะไรหรือไม
