เสียก่อน ส่วนคนอื่นข้างหลังก็ตามลงมา
“พวกเราเห็นสัญญาณจึงไล่ตามมา โชคดีมีอสูรกลืนเมฆา นกขายาวที่เจอกลางอากาศพวกนั้นจึงไม่เข้ามาขวาง” ลั่วเฟยเอ่ยไป มองเฟิ่งจิ่วพลางถามว่า “นกอินทรีนั่นมันอะไรกัน? ทำไมมันถึงตามมาด้วย?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็เล่าประสบการณ์เรื่องราวให้พวกเขาฟังอย่างยิ้มๆ สุดท้ายถึงจะบอกว่า “เช่นนี้แทนที่จะบอกว่าตามพวกเรา ไม่สู้บอกว่าติดตามนกน้อยที่ทำสัญญากับหนิงหลางมา”
“เช่นนั้นก็ดี ไม่ทำร้ายพวกเราเป็นพอ” ลั่วเฟยถอนหายใจเบาๆ อย่างน้อยก็รู้ว่าสัตว์เทวะตัวนี้จะไม่เป็นศัตรูกันอีกต่อไปก็ดีแล้ว มิเช่นนั้นมีศัตรูเพิ่มมา ด้วยกำลังของพวกเขาจะรับมือกันไม่ไหว
………………………………………………….
