อยกระแสพลังวิญญาณตัดออกไป กลับทำให้บาดเจ็บได้เพียงปลายปีกของเสือเหินฟ้า ทว่าสิ่งที่แลกมาหาใช่การโจมตีของมันที่หยุดลง แต่เป็นจิตสังหารกระหายเลือดของมันที่ดุร้ายยิ่งขึ้น
“กรร!”
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดจู่โจมไปพร้อมแรงกดดันระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ สั่นสะเทือนเสียจนหนิงหลางเจ็บแก้วหู เลือดลมในร่างหมุนตลบ จวนจะกระอักออกมารางๆ
ภายใต้แรงกดดันระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ สีหน้าของเขาขาวซีด พยายามจะประคองร่างกายไว้ให้มั่น แต่ยังคงร่างกายโซเซเพราะต้องหลบจากเสือเหินฟ้าที่กระโจนมา ร่างกายก็ตกจากพาหนะเหาะเหินลงไป
“อ๊าก!”
น้ำเสียงตื่นตระหนกวาดผ่านฟากฟ้า ทันใดนั้นร่างสีแดงก็พุ่งออกไปรับเขาไว้ก่อนจะตกโหม่งพื้น ภายใต้แรงกดดันระดับสัตว์เทวะของนกอินทรีเสือเหินฟ้าบนเวหาก็วิ่งกลับไปในป่าด้วยความหวาดกลัว และไม่กล้าอยู่ต่อไปอีก
“เฟิ่งจิ่ว ข้านึกว่าตนเองจะตายแน่แล้ว” หนิงหลางอ้าสองแขนจะเข้าไปกอดเฟิ่งจิ่ว ไหนเลยจะรู้ว่าเขากลับดันไหล่ไว้ไม่มีทางเข้าใกล้แม้ครึ่งก้าว เห็นเช่นนี้หนิงหลางจึงได้แต่มองเขาทั้งน้ำตานองหน้า
“ทำไมถึงบาดเจ็บหนักเพียงนี้?” เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วมองเลือดที่ไหลตรงขาของเขา แล้วประคองเขามานั่งพิงตรงต้นไม้ “เจ้าพันแผลเช่นนี้ไม่ได้ มันลวกๆ เกินไป แผลยังเลือดไหลอยู่เลย!”
“เสือสองตัวนั้นตะปบข้า พวกมันสองตัวเป็นถึงอสูรศักดิ์สิทธิ์ยังมารังแกข้าคนเดียว ข้าก็วิ่งมาเรื่อยๆ หากวิ่งได้ไม่เร็ว ไม่ทันรอเจ้ามาช่วยข้าคงโด
