งหลาง ทว่าทันทีที่โยนยันต์น้ำแข็งไปหนิงหลางก็หนีไปยังส่วนลึกแล้ว ไหนเลยจะโง่ยืนอยู่กับที่ให้โอกาสพวกมันกระโจนเข้ากัด?
“กรรซ์!”
เสือเหินฟ้าอีกตัวหนึ่งคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ร่างกระฉับกระเฉงกระโดดขึ้นบินไล่ตามหนิงหลางไป หนิงหลางก็มีของวิเศษติดตัวเยอะมาก มิเช่นนั้นเรื่องนี้หากเปลี่ยนเป็นอีกสามคนที่เหลือ เดาว่าคงกลายเป็นอาหารของเสือไปนานแล้ว
เขาวิ่งให้เสือเหินฟ้าไล่ตามและรอดต่อไปได้ เห็นได้ว่าไม่ง่ายเลย แต่โชคดียังมีสิ่งของเอาตัวรอดในห้วงมิติของเขา
“อ๊าก! ช่วยด้วย! อย่าไล่ตามข้า อย่าตามข้ามาอีกเลย!”
ร่างเจ้าเนื้อวิ่งเร็วไม่ทิ้งเงาดั่งสายลม เพียงเห็นว่าเขาวิ่งไปในป่าอย่างร้อนรนไม่เลือกเส้นทาง ไม่รู้ว่าทิศทางที่ตนเองวิ่งไปคือที่ไหน มุ่งไปยังส่วนลึกอย่างไม่หยุดยั้ง พร้อมส่งสัญญาณออกไปบ่อยครั้ง เพื่อให้พวกเขารู้ว่าเขาอยู่ไหน
เขานึกว่าทางที่วิ่งไปเป็นรอบนอก นึกว่าพวกของต้วนเยี่ยอยู่ทางนั้น กลับไม่รู้ว่าเขาวิ่งไปไกลเรื่อยๆ ทำให้เฟิ่งจิ่วกับพวกของต้วนเยี่ยที่ตามมาข้างหลังลนลานกันเล็กน้อย แอบด่าว่า ‘ทำไมเจ้าอ้วนบ้าถึงวิ่งไปรอบด้านในไม่หยุดเลย? อยากตายนักหรือไร?’
“กรรซ์!”
เฟิ่งจิ่วบนท้องฟ้าได้ยินเสียงเสือคำรามที่ดังมาในป่าเบื้องล่าง ท่าทางเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เสือหรือ?”
“แถวนี้เป็นถิ่นของเสือเหินฟ้า เจ้าเด็กอ้วนวิ่งเข้าไปในถิ่นของพวกมัน เช่นนั้นก็มีแต่ต้องรอความตาย” นกอินทรีที่บินมาข้างกายเฟิ่งจิ่
