วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา น้ำเสียงมีความยินดีในความโชคร้ายบางส่วน
เฟิ่งจิ่วชายตามองมัน เอ่ยว่า “หากเขาตายไป ไข่ของเจ้าก็ไม่เหลือแม้แต่กากเป็นแน่”
นกอินทรีได้ยินคำพูดนี้ก็ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่คำพูดล้วนเอ่ยออกมาไม่ได้ไปชั่วขณะ เพียงตีปีกเร่งความเร็ว แต่เห็นตรงที่สัญญาณจุดขึ้นอีกครั้งก็เอ่ยอย่างทนไม่ไหว
“เจ้าเด็กอ้วนช่างรนหาที่ตายจริงๆ! ข้างหน้าเป็นถิ่นของหมีกินคน ตัวหนึ่งในหมู่หมีกินคนเป็นระดับสัตว์เทวะแล้ว แม้แต่เสือเหินเวหาสองตัวนั้นยังไม่กล้าข้ามถิ่นไป ไม่นึกว่าเจ้าเด็กอ้วนจะวิ่งเข้าไป?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว “ถิ่นเสือเหินฟ้ากับหมีกินคนอะไรกัน? ละแวกนี้แบ่งพื้นที่กันเช่นนี้หรือ?”
“ต้องแบ่งพื้นที่แน่นอน นั้นเป็นปัญหาของถิ่นฐาน เฉกเช่นบ้านของมนุษย์อย่างพวกเจ้า” นกอินทรีจ้องมองไปข้างหน้า ยามนี้ในใจเป็นห่วงว่าไข่จะถูกกิน
………………………………………………….
