ลับมาช่วย มันถึงจะอ้าปากกลืนเม็ดยาลงไป
หลังจากกลืนเม็ดยาไปก็รู้สึกว่าร่างกายที่เดิมทีไร้เรี่ยวแรงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว กระแสไออุ่นไหลเวียนในร่าง นกอินทรีรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายจึงเอ่ยอย่างแข็งกระด้าง “เจ้ามนุษย์ อย่าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะยกโทษให้เจ้า รีบคืนไข่ให้ข้าเสีย”
เฟิ่งจิ่วมองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะปล่อยดวงจิตออกไป รู้สึกว่างูยักษ์มุ่งมาทางนี้แล้ว จึงรีบร้อนเอ่ยว่า “เช่นนี้แล้วกัน! พวกเราไปคุยกันบนฟ้า บนพื้นอันตรายเกินไป”
“มีอะไรอันตราย? มนุษย์โง่พวกนั้นนั่งกันแล้ว ชัดเจนอย่างยิ่งว่ายาของเจ้าร้ายกาจกว่าพวกเขา” มันมองไปทางสองสามคนทางนั้นที่นั่งลงขัดสมาธิพยายามขับฤทธิ์ยาในร่างกาย
“อันตรายแน่นอน ข้างล่างมีงู!” เธอเอ่ยขึ้นเสียงเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่างูยักษ์เลื้อยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบเหยียบขนนกบินขึ้นไปบนอากาศ
“งู? ข้าเป็นนักล่าไม่เคยกลัวงู ที่ผ่านมางูเล็กพวกนั้นเห็นข้าก็หนีกันไปไกล…”
นกอินทรียังพูดไม่ทันจบก็เห็นงูยักษ์เลื้อยมาจากในป่า เมื่อเห็นรูปร่างของงูยักษ์ แม้แต่มันยังสะดุ้งตกใจเสียดื้อๆ จึงรีบเร่งตีปีกบินขึ้นไปบนฟ้า
“ตุบๆ!”
“ฟ่อๆๆ!”
งูยักษ์มาถึงบริเวณที่นกอินทรีนอนเมื่อครู่ เชิดหน้าแลบลิ้นจ้องมองหนึ่งคนหนึ่งอินทรีบนท้องฟ้า หางของมันหวดตบอย่างแรง แล้วแหงนหน้ามองเฟิ่งจิ่วอยู่บนพื้นเหมือนจะไม่ยอม โกรธแค้น และน้อยเนื้อต่ำใจ หางของมันขยับตบ หากไม่ใช่เพราะ
