เสียงน่าสะพรึงจากลิ้นสองแฉกแลบดังฟ่อๆ ท่าทางก็คล้ายเด็กน้อยกำลังอายเลยจริงๆ
กลางอากาศนกอินทรีที่ตื่นตกใจตีปีกตามไปข้างกายของเฟิ่งจิ่ว ถลึงมองเขาพลางถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “หรือว่าเจ้าก็ขโมยไข่ของงูมาด้วย?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ตะลึง จากนั้นค่อยยิ้มเจื่อนๆ “เปล่านะ ข้าไม่ใช่พวกบ้าขโมยไข่ จะขโมยไข่โดยใช่เหตุไปทำไม?” แม้ไม่ได้ขโมยไข่ แต่สิ่งของที่เธอขโมยมาราคาสูงกว่าไข่งูเสียอีก
………………………………………………….
ตอนที่ 1144 สัญญาณขอความช่วยเหลือ
นกอินทรีเห็นเฟิ่งจิ่วยิ้มหน้าเจื่อนอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของเขา ได้ยินข้างล่างส่งเสียงกรีดร้อง เมื่อมองลงไปก็เห็นผู้ฝึกตนพวกนั้นโดนฝูงงูพิษล้อมไว้และถูกกลืนกิน
“หึ! หากข้าไม่บาดเจ็บ ลำพังแค่งูเล็กพวกนี้ ข้าไม่กลัวมันหรอก”
มันกล่าวจบก็มองเฟิ่งจิ่ว บอกว่า “ไข่ของข้าล่ะ? เจ้าคืนไข่มาให้ข้า เห็นแก่ว่าเจ้าช่วยชีวิตข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า”
“นั่นไม่ใช่ไข่ของเจ้ากระมัง?” เฟิ่งจิ่วเอ่ยถาม พร้อมมองนกอินทรีที่กระทืบเท้าเพราะคำพูดของเธอ เอ่ยว่า “บนนั้นมีกลิ่นอายระดับสัตว์เทวะ แน่นอนว่าไม่ใช่ไข่ของเจ้า อีกอย่างเจ้าเป็นตัวผู้ออกไข่ไม่ได้”
“เจ้า!”
ไอชั่วร้ายทั่วร่างนกอินทรีกระจายออกไป แววตาเฉียบคมนิ่งจ้องเฟิ่งจิ่ว ขอแค่เขาบอกว่านั่นไม่ใช่ไข่ของมันอีกประโยคเดียว มันจะจัดการเขาเสีย
เฟิ่งจิ่วเห็นนกอินทรีโกรธเคือง แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยิ้มเอ่ยว่า “ข้าม
