ไปหาผู้ฝึกตนพวกนั้น
คนที่โดนกัดล้มลงพื้นอย่างหนีไม่พ้นและโดนฝูงงูปกคลุมอย่างเร็วยิ่ง ปกปิดเสียจนมองไม่เห็นร่างของคนคนนั้น งูพวกนั้นดูดเลือดกัดเนื้อ ไม่ทันไรก็กัดกินผู้ฝึกตนเสียจนเหลือเพียงกองผ้า…
ในอากาศกระจายไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นอายกระหายเลือดป่าเถื่อนแผ่ไปในป่าตามงูพิษพวกนั้นที่เลื้อยออกไป เนิ่นนานไม่มีทางจางไป…
………………………………………………….
ตอนที่ 1142 ข้ามาช่วยเจ้า
เฟิ่งจิ่วที่เหยียบขนนกบินออกไปหนีจากที่นั่น แล้วลงมาจากขนนกบิน เก็บกลิ่นอายเข้าซ่อนตัวในป่าไม้
เธอเห็นนกอินทรีระดับสัตว์เทวะโดนคนพวกนั้นใช้ตาข่ายยักษ์จับไว้ นอกจากตาข่ายจะเป็นวัสดุพิเศษ ด้านบนยังวางยาไว้ เป็นยาที่ทำให้ร่างกายสัตว์อสูรหมดเรี่ยวแรง
ใช่ มิเช่นนั้นคนพวกนี้จะจับนกอินทรีมาได้อย่างไรเล่า?
เห็นท่าทางนกอินทรีบนพื้นดิ้นรนคิดจะลุกขึ้นกลับยืนขึ้นมาไม่ได้ เธอถอนใจในใจ ครุ่นคิดและหยิบยาจากในห้วงมิติออกมา ก่อนจะแวบตัวมากระจายยาออกไปเหนือลม
“เพียะ!”
แส้หวดลงบนร่างของนกอินทรีอย่างโหดเหี้ยม ทำให้ขนนกของมันร่วงไปสองสามเส้น เพียงเห็นนกอินทรีเงียบปากไม่ร้องตะโกน แต่ใช้ดวงตาที่เฉียบคมและไม่ย่อท้อจ้องมองผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณที่เฆี่ยนตีมัน
คิดจะให้มันยอมศิโรราบหรือ ไม่มีทางหรอก!
“ยังไม่ยอมรับปากอีกหรือ? ข้าว่าเจ้าคิดว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้าหรือไร?” ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณเหยียบบนปากของอินทรี “เจ้าก็รู้ว่าสัตว์เทวะไม่ได้ม
