ีแค่เจ้าตัวเดียว ขอแค่เข้าไปรอบด้านในจะเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายระดับสัตว์เทวะ! พวกเราไม่ใช่ว่าขาดเจ้าไม่ได้ ตรงกันข้ามหากพวกเราไม่ต้องการเจ้า จุดจบของเจ้ามีแต่ความตาย!”
“อยากให้ข้ายอมแพ้? มนุษย์ร้ายกาจชั่วช้าอย่างพวกเจ้าจะฝันหวานไปแล้ว!”
นกอินทรีด่ากราด อ้าปากจะไปจิกเขากลับโดนเตะไปข้างๆ
“หึ! เจ้าเดรัจฉานไม่รู้จักดีชั่ว!” ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณด่าทออย่างโกรธเคือง แล้วหยิบแส้ขึ้นฟาดไปสิบกว่าครั้ง เหมือนต้องการระบายไฟโทสะที่ลุกโชนในใจเพราะกำราบมันไม่ได้
“น่าแปลก ทางนั้นคล้ายจะมีเสียงอะไร” มีผู้ฝึกตนเอ่ยขึ้น พร้อมมองไปอีกทางหนึ่งอย่างประหลาดใจ
“เสียงต่อสู้! พวกเขาไล่ตามคนขโมยไข่และสู้กันแน่ๆ”
“ใช่ มีผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณนำกลุ่ม ใครจะหนีไปได้?”
กล่าวถึงตรงนี้พวกเขาต่างยิ้มขึ้นมา ทว่ายามนี้กลับเห็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานคนหนึ่งกุมหน้าผากนวดขมับ “แปลกๆ นะ ทำไมข้าถึงเวียนๆ หัว?”
“ข้าด้วย…ร่างกายเมื่อยล้า เหมือนจะไม่มีแรงเลย”
“ข้าก็เช่นกัน อืม…ตุบ!”
จากนั้นกำลังของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานก็อ่อนแอลง แต่ละคนล้มลงไปกันหมด ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังสองสามคนกับผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณเห็นเช่นนี้ก็อดตกใจไม่ได้ จึงกลั้นหายใจอย่างรวดเร็ว
“ใครกันใช้วิธีสกปรกลับๆ ล่อๆ! ออกมา! ออกมาเสียเดี๋ยวนี้!”
ได้ยินเสียงตะโกนกราดของพวกเขา เฟิ่งจิ่วเพียงยิ้มๆ วิธีสกปรกอะไรกัน? จะจัดการคนพวกนี้ได้แต่ต้องหาทางใช้
